“มันจบแล้ว!” ซ่างกวนหยานเอามือปิดปากแล้วพูด “ชายคนนี้ไม่ปลอดภัยอีกแล้ว ต่อให้เขาใส่เสื้อผ้าดูดีขนาดไหน ถ้าเขายังแสดงท่าทางแบบนักเลงแบบนี้อยู่ก็จบ!”“ฉันคิดว่ามันโอเคนะ” หลิวจางเอามือลูบคางของเธอ คิดออกมาเสียงดังว่า “ท่าทางการพูดสามารถเปลี่ยนได้ ยังไงก็ตาม ตาของฉินเฉายังแสดงความดิบเถื่อนของเขาออกมาอยู่ ในส่วนนี้ ฉันคิดว่า….”ตาของหลิวจางกวาดไปรอบๆ เล็กน้อย และเห็นแว่นกรอบทองที่เคาน์เตอร์ใกล้ๆตาของพนักงานต้อนรับสาวเบิกกว้าง แว่นตานี้ไม่ใช่เพื่อคนสายตาสั้น แต่เพื่อเป็นเครื่องประดับเจ้าสิ่งนี้ส่วนมากเหมือนจะเป็นของใช้อะไรไม่ได้ แต่ตอนนี้ได้โอกาสที่จะแสดงคุณประโยชน์ของมันแล้วหลิวจางหยิบแว่นกรอบทองนั้นมา เดินไป และสวมมันเข้าที่หน้าของฉินเฉาเมื่อเธอใส่แว่นให้เขา ตัวของหญิงสาว ตะลึงไปชั่วขณะนี่มันเหมือนกับว่าต่างกับฉินเฉาก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิงดวงตาที่ดิบเถื่อนของเขา เมื่อถูกแว่นปิดไว้ ก็กลายเป็นอ่อนโยนขึ้น เขาเหมือนกับวิศวกรอาวุโสที่ทำโปรเจ็คสำเร็จมาแล้วมากมายโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ริมฝีปากของเขาที่บางครั้งจะเผยอยิ้มที่เหมือนกับ ‘แบดบอย’ ออกมา ซึ่งทำให้เพิ่มความน่าหลงใหลให้กับเสน่ห์แต่เดิมของเขาเป็นพิเศษ ทำให้เขาดูสุภาพ แต่ไม่ทึ่มทื่อบรรยากาศแบบนี้ เป็นอันตรายถึงตายกับผู้หญิงเป็นพิเศษ“นี่มัน…ดีกว่ามากจริงๆ …”หลิวจางพยักหน้าด้วยความพอใจ แม้ว่าเธอจะตกใจ เธอก็รีบกลับสู่อารมณ์ปกติของเธอ และพูดกับฉินเฉ
