า“ไม่น่าเชื่อ…” ปากของซ่างกวนหยานอ้าออกกว้าง เธอพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า “ฉัน ซ่างกวนหยาน ช่างมีสายตาที่สุดยอดจริงๆ! พระเจ้านี่เป็นครั้งแรกที่ฉันสังเกตเห็นมัน! เอาล่ะ จางจาง ขณะที่ฉันยังมีสายตาที่สุดยอดนี้อยู่ เราไปหาชุดให้ตัวเองสักชุดสองชุดกันเถอะ!”พร้อมกันนั้น ซ่างกวนหยานก็ดึงมือหลิวจางเดินขึ้นบันไดไป“เฮ้ เฮ้ เฮ้ เรายังไม่ได้กินข้าวเลยนะ!” ฉินเฉารีบพุ่งตามพวกเธอไปพวกเธอกำลังล้อฉันเล่นใช่มั้ย ยังอยากจะเดินซื้อของอีก? ตอนนี้ ฉันหิวแล้ว ฉันยังไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน“คุณคะ คุณยังไม่ได้จ่ายเงินเลยค่ะ!” ผู้ช่วยร้านรีบพุ่งเข้ามาและกอดฉินเฉาแน่นผู้ช่วยร้านเป็นสาวน้อย เธอคิดว่า คนคนนี้ท่าทางก็ดูดี แต่ทำไมเขาถึงจะเอาเสื้อผ้าไปอย่างกับนักเลง!“อ่า ขอโทษครับ ขอโทษที!” ฉินเฉาตบหน้าผากตัวเอง ตำหนิตัวเองที่ลืมเรื่องนี้ เขารีบเอาเงินออกมาจ่ายบิล และไล่ตามหลิวจางและซ่างกวนหยานไปในชุดสูทสีดำตัวนั้น“เร็ว ฉันคิดว่าตัวนี้ท่าทางดูดี ไปลองกัน!” ซ่างกวนหยานที่พาหลิวจางมาที่แผนกของผู้หญิงบนชั้นสี่อีกครั้ง พูดกับหลิวจางขณะที่ชี้ไปที่เซตกระโปรงหนังสีแดง“ลืมมันซะ” หลิวจางส่ายหัว “ชุดแบบนี้ไม่ใช่สไตล์ของฉัน”หลิวจางเป็นสาวงามที่มีปัญญาสูงที่มักจะแต่งชุดธรรมดา แต่ซ่างกวนหยานเตรียมชุดสีสันสดใสที่แหวกหน้าอก ซึ่งเปิดเผยเนื้อหนังอย่างมาก ดีที่นี่เป็นช่วงเข้าหน้าหนาว จึงบังคับให้เธอใส่เสื้อผ้าตัวหนาได้ไม่อย่างนั้น หญิงส
