“ให้สาวงามเลี้ยงข้าว?” ฉินเฉารีบส่ายหัว “ไม่ ทำไม่ได้ ฉันไม่อยากเป็นหนุ่มหน้าขาว”“เหอะ ท่าทางอย่างนาย นายคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เป็นเด็กเลี้ยงหรือไง!” ซ่างกวนหยานส่งสายตาดูถูกให้ฉินเฉา “นายคิดว่าง่ายนักหรือไงที่จะเป็นเด็กเลี้ยงได้น่ะ? ฉันจะบอกให้นะ สภาพของนายมันยังห่วยอยู่ไม่มีใครเขาอยากจะเลี้ยงนายหรอก!”เมื่อเสียงที่คล้ายกับพี่สาวนี้จบลง ลิฟต์ของห้างก็หยุดที่ชั้นแรกเหล่าผู้ชายและผู้หญิงที่ร˹ารวยและมีหน้ามีตา ต่างพากันเดินออกจากลิฟต์หนึ่งในนั้นสวมขนมิงค์ชั้นสูง เพียงมองครั้งเดียวก็สามารถบอกได้เลยว่าต้องใช้เงินไปมากแน่นอน ผู้หญิงคนนั้นกวาดสายตามองมาที่ฉินเฉาเบาๆเธอให้อารมณ์ที่หยิ่งเอามากๆ เมื่อมองไปที่รูปร่างของเธอ อายุของเธอคงจะไม่น้อยแล้ว แต่ผิวของเธอค่อนข้างดี หลังจากกวาดมองฉินเฉา เธอก็หยิบเอาของสีทองชิ้นหนึ่งออกมา พร้อมกับกลิ่นหอมบางๆมันเป็นนามบัตรของเธอ ที่ออกมาจากกระเป๋าหลุยส์ และส่งมันใส่มือฉินเฉา“ถ้านายมีเวลา โทรมาตามเบอร์ที่อยู่บนบัตรนี้ และมาหาฉัน”พร้อมกันนั้น สาวงามที่ออกจะเป็นสาวสูงวัยผู้ร˹ารวยก็เดินบิดเอว และเดินออกจากห้างไปรถโรลสรอยซ์ค่อยๆ แล่นมาจอดที่ทางเข้าห้าง รับผู้หญิงคนนั้นไป“นี่มัน….” ฉินเฉามองไปที่นามบัตร พูดไม่ออกไปครึ่งวันสองสาวเอามือปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เพิ่งเกิดตรงหน้าพวกเธอเพียงแค่เธอเพิ่งจะพูดเสร็จว่าเขาไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นเด็
