กเลี้ยง เศรษฐินีก็เข้ามาให้นามบัตรกับเขา?“เอามาให้ฉันดู!” ซ่างกวนหยานเดินเข้าไป และหยิบเอานามบัตรจากมือฉินเฉามา จากนั้น ราวกับค้นพบทวีปใหม่ เธอร้องออกมาด้วยความตกใจ “โหวว จางจาง ดูนี่สิ นี่มันประธานของบริษัทที่เรารู้จักดีเลยนี่ แต่ฉันได้ยินมาว่าเธอแต่งงานแล้ว แล้วไม่นานก็จะกลายเป็นคุณยายแล้วนี่…โอ้ ฉินเฉา ฉันขอถอนคำพูด นายมันมีเสน่ห์จริงๆ มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นเด็กเลี้ยงได้แล้ว!”“คนสวย ทำไมเธอไม่เก็บไว้แทนฉันล่ะ” ฉินเฉาไม่ได้เอาบัตรคืนเขาเพียงแค่ยักไหล่และพูด “พี่สาวคนนั้นแน่นอนว่าต้องรวยมาก แต่เธอแก่แล้ว ฉันไม่สามารถเอาตัวเองไปเป็นเครื่องบริการทางเพศให้เธอได้ นี่มันเป็นปัญหาใหญ่เลยนะ”“สหายน้อย อย่าพูดอย่างนั้นสิ” ซ่างกวนหยานแสร้งทำเป็นจริงจังด้วยใบหน้าตั้งตรง เธอตบไหล่ฉินเฉาและพูด “อนาคตของประเทศเราอยู่ในมือนาย ถ้านายมีคุณภาพพอล่ะก็ รับมันไว้ ถ้านายไม่มี ทำมันและรับมันไว้”“ฉันไม่มีวิธีจะจัดการเรื่องนี้จริงๆ” ฉินเฉาส่ายหัว “ถ้าเธอสนใจ ก็รับไว้เองแล้วกัน เมื่อฉันเห็นเธอ ฉันก็หมดแรงแล้ว มันหดจนลุกไม่ขึ้น”“โอ้!” ซ่างกวนหยานพยักหน้าและจากนั้นก็พูด “อย่าบอกฉันนะว่านายไม่ขันน่ะ….”“เหลวไหล!” เมื่อพูดเรื่องอ่อนไหวแบบนี้ เป็นธรรมดาที่ฉินเฉาจะไม่ยอมเสียศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย ร่างกายเสือของเขาสั่น และพูดเสียงดัง“ฉัน บิดาคนนี้ แข็งแรงพอ หรือว่าเธออยากจะลอง!”“หือ! ใครจะไปอยากลองของชุ่ยๆ ของนายกั
