ะต้องบั้นท้ายของพวกเขา ความรักของเขาทำให้ชีวิตเขาวุ่นวายพอแล้วเขาไม่ต้องการเพิ่มคนอื่นเข้ามา“ปืน?” เมื่อได้ยินคำพูดของหลงเบลล์ ฉินเฉากลับยิ้ม และพูดอย่างดูถูก “ถ้าฉัน ฉินเฉากลัวปืน ฉันคงตายในเมืองตงชวนไปแล้ว”“ถ้านายไม่ฟังฉัน นายจะต้องเสียใจ!” หลงเบลล์มองฉินเฉา กัดฟันขาวๆ ของเธอ และพูดอย่างโมโห“ฉันคิดว่า เธอต้องเป็นคนฟังฉัน” ฉินเฉาโบกมือและพูด “สาวน้อย กลับไปเรียนซะ นี่ไม่ใช่ที่ของเธอ”“นั่นไม่ใช่เรื่องของนาย!” หลงเบลล์จ้องเขาและพูด“อยากเจ็บก้นอีกแล้ว?” ฉินเฉายื่นมือมารออกมา หลงเบลล์ราวกับกำลังนั่งอยู่บนเข็ม เธอถอยไป จนกระทั่งนั่งลงบนโซฟาข้างหลังเธอ“อ๊า!” ความเจ็บปวดบนบั้นท้ายของเธอ พุ่งขึ้นไขสันหลัง“นาย นายรังแกฉันอีกแล้ว!” น˺าตาแห่งความเจ็บปวดของหลงเบลล์ไหลออกมา และทำให้เธอตะโกนออกไป“ครั้งนี้ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย….” ฉินเฉาลูบจมูก สองสาวงามใกล้ๆ พลันสงสารหลงเบลล์ และจ้องฉินเฉา“เอาล่ะ เอาล่ะ นั่นคือที่ฉันต้องการพูดทั้งหมด แฮ่ม พวกเธอทำธุระของตัวเองต่อเถอะ”“ธุระอะไรที่นายอยากให้ฉันทำต่อ!” หลงเบลล์ตะโกนออกมา และชี้ไปที่โต๊ะ เก้าอี้ที่กระจัดกระจาย และคนของเธอที่กำลังนอนอยู่บนพื้น“ดูนั่น นายคิดว่าฉันยังจะทำต่อได้งั้นเหรอ!”“เอิ่ม งั้นก็ปิดมันสิ” ฉินเฉายักไหล่ และจากนั้นก็พูดกับสองสาว“สองสาวงาม อยากจะกลับกับฉันมั้ย? ฉันจะพาไปส่งบ้าน”“ไม่ ไม่เอา….” ซ่างกวงหยานเห็นชัดว่าไม่ต้องการจะเข้าไปเก
