ี่ยวพันกับชายแบบนี้ แต่หลิวจางกลับผลักเธอ ผลักคำพูดของเธอกลับลงท้องของเธอทันที“เอาสิ ขอโทษที่ต้องรบกวนนะ” หลิวจางพูดเบาๆ จากด้านข้างซ่างกวนหยานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเพื่อนของเธอจะพูดอย่างนี้ชายคนนี้เหมือนจะมีความสามารถแปลกๆ ….หลิวจางกลอกตาเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง“เอาล่ะ เมื่อสาวงาม จางจาง กำลังเข้าสู่ความปรารถนาอันดำมืดของเธอ ฉันทำได้แค่ใช้ชีวิตเพื่อเป็นเพื่อนสาวงาม!”“ใครเข้าสู่ความปรารถนาอันดำมืดกัน!” หลิวจางจ้องเพื่อนของเธอ“อย่าพูดอย่างกับฉันเป็นปีศาจสิ…” ฉินเฉาเหมือนจะอาย “ฉันออกจะอ่อนโยน”“ฮึ่ม ใช่ นายอ่อนโยน!” ซ่างกวนหยางเบ้ปาก มองไปที่บาร์ที่ยุ่งเหยิง และพูด “อ่อนโยนกับความตาย!”ดังนั้น ฉินเฉาจึงออกจากบาร์พร้อมกับสองสาวงาม หลงเบลล์ที่กำลังมองหลังของเขาพลันร้องออกมาเสียงดัง“เฮ้!”“เฮ้ อะไร! ฉันมีชื่อ” ฉินเฉามองกลับไป และพูดอย่างไม่มีความสุขคิดว่าการเรียกคนอื่นด้วยคำว่า เฮ้ มันไม่สุภาพอย่างมาก“เอิ่ม ฉินเฉา…” หลงเบลล์ยกธงขาวต่อการตำหนิของฉินเฉา เธอรีบเปลี่ยนคำพูด แล้วเอ่ย“หลังจากนี้ นายจะมาหาฉันอีกมั้ย…?”ฉินเฉาตะลึงและพูด“เป็นอะไรไป เธอกลายเป็นพวกเสพติดการถูกตีก้นแล้วหรือไง!”“ฮึ่ม!” หลงเบลล์คำรามออกมาด้วยความโกรธ “นายน่ะสิที่กลายเป็นพวกเสพติดการตีก้น! คุณหนูคนนี้ก็แค่อยากจะ…เอิ่มอยากจะให้นายมาเป็นลูกน้อง เป็นมือขวาของฉัน”“นี่…เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องพูดถึงอีก
