อย่างเศร้าใจ และเปิดประตู“ฉินเฉา จำไว้ ต้องคิดถึงฉันนะ!” ซูจีขยิบตาให้ฉินเฉา ยัยเด็กนี่เหมือนจะแสดงรอยยิ้มพอใจอย่างมากลุงมันเถอะ! นี่มันแฟนแบบไหนกัน? ถึงไปอยู่ข้างศัตรู!ด้วยใบหน้าขมขื่น ฉินเฉาโบกมือลาซูจีเมอร์ซิเดสสีเงินไม่รั้งรอแม้สักวินาทีเดียว พลันสตาร์ทรถอีกครั้งและจากไปเหลือไว้แต่เขากับฝุ่น“ดูเหมือนว่า ครั้งนี้จะเล่นแรงไปหน่อย” ฉินเฉายักไหล่ นั่งอยู่บนบันไดชั้นล่าง เขาไม่ได้อยากกลับบ้าน มีบางสิ่งที่เขาต้องทำก่อนหลังจากคิดเรื่องนี้ ฉินเฉาก็หยิบเอามือถือออกมา มือถือบ้านๆของเขามีแบตเตอรี่ที่อึดอย่างมาก ขนาดไม่ได้ชาร์จมา 4 วัน มันก็ยังเหลือแบตอยู่ถึง 2 ขีดฉินเฉามองหาหมายเลขและกดโทรออกไป…………“ฉันจะถามแกอีกเป็นครั้งสุดท้าย แกจะติดตามบอสมู่หรงหรือไม่!”ที่ผับในเมืองตงชวน สถานที่ที่มีชีวิตชีวาอยู่เสมอ กลับเหลือผู้คนอยู่แค่เล็กน้อย ชายกำยำในชุดดำนับสิบคน ล้อมรอบผู้คน 4 – 5 คนไว้ตรงกลางที่นี่ มู่หรงเจียงทำตัวราวกับราชาที่หยิ่งยโส นั่งอยู่อีกด้านของบาร์มองทุกอย่างตรงหน้าอย่างเย็นชามือขวาของเขา อาหลี่ กำลังถามเจ้าของผับ“เจ้านายของแก จงเหลียงกัว ก็ล้มลงนานแล้ว เมื่อไหร่แกถึงจะเปลี่ยนเจ้านาย”“ฮึ่ม!” ยังไงก็ตามเจ้าของผับชายหนุ่ม ไม่ยินยอม “ถ้าแกมีความสามารถ งั้นก็ฆ่าฉันสิ แต่ถ้าแกอยากจะให้ฉันยกผับนี้ให้ล่ะก็ มันเป็นไปไม่ได้!”“ไอ้เวร ดื้อจริง แกคิดว่าฉันจะไม่สับแกจนตายหรือไง!” อาหลี่กลายเป็นฉุน
