เขาควงมีดและด่าอย่างโกรธแค้น “ฉันไว้หน้าแก อย่าเอาแต่ปฏิเสธอย่างคนโง่!”ใครจะรู้ ชายหนุ่มหรี่ตาลง ยื่นคอออกไป และพูด “งั้นก็ เอาสิ”“หืม แกไม่กลัวตายว่างั้น!” อาหลี่รู้แล้วว่าการพูดคุยไม่มีผล เขาเงื้อมีดในมือขึ้นสูง “ได้ ฉัน พ่อแกคนนี้ จะให้ตามที่แกขอ”“เดี๋ยวก่อน!” เมื่อมีดกำลังจะตกลง มู่หรงเจียงยื่นมือออกไป และพูดเบาๆ ว่า “อย่าให้ต้องถึงเลือดถึงเนื้อ มันมีแต่ทำให้ทุกคนรู้สึกเจ็บอาหลี่ ไปพูดกับบอสหวังอีกครั้ง มาดูกันว่านายจะให้ข้อเสนอที่พอใจมั้ย”“ดูบอสมู่หรงของเราสิ!” อาหลี่เก็บมีดและพูดกับบอสหวัง “ดูความใจกว้างที่เขามีสิ ถ้าแกติดตามบอสแบบนี้ เขาจะโหดร้ายกับแกงั้นหรือ? ตอนนี้ ทั่วทั้งโลกใต้ดินในเมืองตงชวน ต่างตกอยู่ในมือของบอสมู่หรง แกคิดว่านานแค่ไหน บอสหวัง ที่แกจะสามารถรอดชีวิตอยู่ได้ โดยไม่มีจงเหลียงกัวคุ้มกะลาหัว?”“ฮึ่ม หยุดพูด ฉันยังคงไม่ตกลงอยู่ดี” บอสหวังกัดฟัน ไม่คิดจะผ่อนคลาย“แกคิดว่าบอสมู่หรงไม่กล้าฆ่าแก?” อาหลี่จ้องไปที่เขา และพูดอย่างโมโห “ถ้าแกยั่วยุบอสมู่หรงจนโกรธ แกจะต้องพบเจอกับสิ่งที่น่ากลัวกว่าความตาย!”เพียงแค่อาหลี่พูดจบ บอสมู่หรงที่วางท่าสูงส่งก็มีสายเข้าชายที่เมื่อกี้ทำตัวหยิ่งยโส พลันพูดอย่างเคารพ และประจบ “นายท่านฉิน! โอ้ หายากมากเลยที่ผมจะได้รับสายจากคุณ นายท่านฉิน ผมรู้ว่านายท่านฉินยุ่งมาก แต่คุณก็ยังคิดถึงผม ผมรู้สึกเป็นเกียรติจริงๆ”คนของเขาเบิกตากว้าง คิดว
