กร๊อบ! เสียงกระดูกหักดังออกมา และเสียงกรีดร้องของหลิวแหยก็ทะลุชั้นฟ้า เขากอดขาอีกข้าง ตัวสั่นไม่หยุดหลิวแหยเต็มไปด้วยความกลัวและเจ็บปวด ฉินเฉาเหมือนกับฝันร้าย ที่ลอยวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ชายคนนี้โหดเหี้ยมมาก เมื่อเขาพูดว่าเขาจะหักขาของเขา เขาก็ทำจริงๆ แม้แต่ตำรวจมาถึงเขาก็ไม่ลังเล“กล้าดียังไง!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยโมโหตัวสั่นด้วยความโกรธ และปืนในมือก็สั่น “นายคิดว่าพวกเรา ตำรวจ ไม่ทำงานหรือไง?”“นี่เป็นแค่การป้องกันตัว” ฉินเฉาเก็บกระบองในมือซ้าย ตบมือและยืนนิ่ง เขาหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าและจุดมัน“ป้องกันตัว?” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูดเยาะเย้ยว่า “นี่น่ะเหรอ ที่นายเรียกว่าป้องกันตัว?”“ใช่แล้ว ขะ เขาไม่มีหลักฐาน!” แม้ว่าเขาจะลุกไม่ขึ้น หลิวแหยก็ยังใส่ความฉินเฉา “คุณตำรวจ เราแค่มาหาเพื่อน แต่ยามคนนี้ เขา เขาต้องการเก็บเงินเรา เราไม่ให้ สุดท้าย เขาก็ทำเราจนเป็นอย่างนี้”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกวาดตาไปมอง เธอจำได้ว่าเขาคือหลิวโป้ เป็นหัวหน้าแก๊งในถนนตะวันออก ที่รู้จักกันดีในชื่อ หลิวแหย เธอไม่เชื่อที่เขาพูด ยังไงก็ตาม อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็เห็นฉินเฉาหักขาเขาด้วยตาตัวเองดังนั้น ไม่ว่าจะยังไง เธอก็ไม่สามารถบุ่มบ่ามได้“เราอธิบายได้!” เฉินหยิงหยาง ผู้ที่ซ่อนอยู่ข้างๆ ก็เดินเข้ามา เขาชี้ไปที่กล้องที่อยู่บนประตูโรงเรียน “เจ้านี่ถ่ายไว้ตลอด ดังนั้นมันจึงบันทึกทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น”“ดีมาก สหายหยิงหยาน ฉลาดจริงๆ”
