ฉินเฉาชมเชยและเมื่อหลิวแหยมองขึ้นไป และเห็นกล้อง หน้าของเขาพลันกลายเป็นสีขาว“การกระทำของนายก็ยังถือว่าเป็นการป้องกันตัวที่เกินจำเป็น!”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยหาเหตุผล “ดังนั้น ไม่ว่ายังไง วันนี้ นายจะต้องกลับไปสถานีตำรวจกับฉัน!”“ใช่ ใช่แล้ว คุณตำรวจ คุณจะปล่อยชายคนนี้ไม่ได้!” หลิวแหยรีบร้องออกมา “คุณดูสิ เขาหักขาของผมทั้งหมด เขาต้องเป็นพวกผู้ร้ายที่ไม่เข็ดหลาบแน่ๆ! คุณตำรวจ….”ฉินเฉาพลันสาดสายตาไปด้านข้าง จ้องไปที่หลิวแหย เพียงแค่แวบเดียว หลิวแหยก็รู้สึกว่ามีเคียวของยมทูตแตะอยู่ที่คอของเขาจิตสังหารที่เย็นชานั่น ทำให้เขารีบหุบปากทันทีเขาเชื่อว่าถ้าเขายังพูดอีกคำ ชายตรงหน้าจะต้องฆ่าเขาแน่นอน“นาย!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยผู้เห็นฉากนี้ เธอพลันเล็งปืนไปที่ฉินเฉาอีกครั้ง “นายไม่สนใจตำรวจจริงๆ?”“อย่ามาทำตัวสูงส่งวางอำนาจที่นี่” ฉินเฉาพ่นควันออกมาเป็นวง“ฉันยังไม่ได้ทำอะไร”“อีกหน่อย กลับไปที่สถานีตำรวจด้วยกันกับฉัน!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่สนใจเบื้องหลังของฉินเฉา หรือว่าคำพูดของเขาอีก เมื่อเธออารมณ์ขึ้น ก็ไม่มีอะไรสามารถเปลี่ยนใจเธอได้เวลานี้เอง ไซเรนตำรวจและรถพยาบาลก็ดังเข้าหูทุกคน เหมือนว่ามีคนแจ้งตำรวจเกี่ยวกับการต่อสู้นี้ พร้อมเรียกรถพยาบาลมาด้วย“ครั้งนี้ นายหนีไม่รอดแน่” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูดกับฉินเฉาอย่างผู้ชนะ“ฉันไม่ได้ทำผิดกฎหมายสักหน่อย ทำไมต้องหนีด้วย?” ฉินเฉามองไปที่อ้ายเสี่ยวเสวี่ยด้วยท่าทางแปลกมากๆ
