ขา ที่มักจะทำให้เขากังวลเสมอ“เขาทำร้ายคนมากมาย ทำไมฉันถึงจับเขาไม่ได้!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยแสดงท่าทางไม่สุภาพต่อหน้าหัวหน้าเธอยังไงก็ตาม เซี่ยจุนผู้รู้จักนิสัยเธอดี ไม่นำมันมาใส่ใจ เขาพูด“ถ้าอย่างนั้น ก็พาเขากลับสถานีตำรวจก่อน” เซี่ยจุนพูด และจากนั้นก็กลับเข้ารถตำรวจของเขา“มา!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยดึงฉินเฉาไปอย่างผู้ชนะ เป็นเพื่อนเขาเข้าไปในรถตำรวจ“เฮ้อ หนึ่งวันในเมืองซู่หนาน แล้วก็กลายมาเป็นนักโทษ” ฉินเฉายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้“อย่าห่วง ฉันจะหาคนพานายออกมา” ซูเฟยพูด “ยิ่งกว่านั้น อย่าว่าแต่ถ้าฉันไม่ทำ ซูจี ยัยเด็กนั่น ก็ไม่ปล่อยให้นายถูกจับหรอก”“งั้นก็คงต้องรบกวน บอสซูด้วย!” ฉินเฉาส่งวิ้งค์ให้ซูเฟยราวกับไม่มีอะไร ท่าทางร่าเริงของเขาทำราวกับว่าคนที่ถูกจับไม่ใช่เขาแต่เป็นคนอื่น“หยุดยิ้ม!” เมื่อเห็นท่าทางของเขา อ้ายเสี่ยวเสวี่ยโมโห เธอยกเท้าเตะใส่หน้าแข้งฉินเฉาใครจะรู้ เท้าของเธอเหมือนกับเตะใส่แผ่นเหล็ก เธอรู้สึกราวกับนิ้วโป้งเท้าเธอแตกเจ้ายามนี่ หน้าแข้งของเขามันอะไรกัน โคตรจะแข็งเลย!“อย่าเตะไปทั่วสิ มันจะทำให้เธอเจ็บนะ” ฉินเฉาเตือนอ้ายเสี่ยวเสวี่ยด้วยเจตนาดี แต่กลับทำให้อ้ายเสี่ยวเสวี่ยยิ่งโกรธขึ้นไปอีก“ไม่นาน หรือ หลังจากนั้น นายก็จะได้รู้ว่าฉันดุร้ายแค่ไหน!” ในที่สุด เธอก็ทนไม่ไหว ตะโกนออกมา
