หลิวแหยออกคำสั่ง เหล่าลูกน้องถือแท่งเหล็ก ท่อเหล็ก และของคล้ายๆ กันอยู่ข้างหลังเขา รีบพุ่งใส่ทางเข้าโรงเรียนอย่างดุร้ายทันที“ใครกล้าเข้ามาใกล้!” จางลี่ดึงยามอีกสองสามคนมายืนถือกระบองตรงหน้าพวกเขา แต่พวกเขามีกันไม่กี่คน ฝั่งตรงข้ามมีอย่างน้อย 30 คน ช่องว่างระหว่างจำนวนนี้ใหญ่มากในโรงเรียนกวงหยวน เหล่ายามที่ทำหน้าที่ส่วนมากล้วนอายุเยอะและไร้ความสามารถ คนหนุ่มมีเพียง 2-3 คนนี้เท่านั้น“ฮ่าๆ ๆ!” หลิวแหยพลันหัวเราะ “พวกแกนี่ตลกดี! พวกแกคิดว่าแต่ละคนเป็นเจ็ทลีหรือไงวะ? คิดว่าแค่ไม่กี่คนก็จัดการคนของเรามากกว่า 30 คนได้อย่างงั้นเหรอ?”พร้อมกันนั้น เขาโบกมือ “หักกระดูกพวกมันคนละหลายๆ ท่อนก่อน ฉันอยากจะเห็นเหมือนกันว่ากระดูกของพวกมันแข็งแค่ไหน!”ด้วยคำนี้ เหล่านักเลงรีบเข้าไปล้อมยามไม่กี่คนนี้ทันที“รอก่อน!” เวลานี้เอง ฉินเฉาในที่สุดก็ไม่ทนอีกต่อไป ไอ้หลิวแหยนี่มันบ้าไปแล้ว มันต้องการโจมตีคนตอนกลางวันแสกๆ จริงๆ?“แกคิดว่าแกเป็นใคร?” อารมณ์ของเขาตีกลับ หน้าของหลิวแหยน่าเกลียด “รู้แล้ว แกอยากเป็นคนแรกที่กระดูกหักสินะ ได้ ให้ฉัน หลิวแหย ช่วยแกเอง”“หึหึ….” ฉินเฉาพลันหัวเราะออกมา ดูดบุหรี่สองครั้ง และจากนั้นก็ทิ้งมันลงพื้น และเอาเท้าบี้มัน “ฉันแค่อยากจะบอกแก ฉันคือฉินเฉา”“แกคือฉินเฉา?” ตาของหลิวแหยพลันหดลงราวกับตาแมว จ้องฉินเฉาเขม็ง หลังจากนั้นสักพัก เขาพลันระเบิดเสียงหัวเราะออกมา“ฮ่าๆ ๆ!” หลิวแหยหัวเ
