วามเจ็บปวด ฝังลึกลงไปในใจของหลิวแหยเขาเคยเห็นคนที่ดุร้ายมาแล้ว แต่ไม่เคยเห็นคนที่ดุร้ายและโหดเหี้ยมขนาดนี้มาก่อน ขาของคนมากมายรอบๆ เขาหักหมด ไม่มีอะไรเหลือเพื่อช่วยเขาหลิวแหยพลันเข้าใจว่าทำไม คนในโลกใต้ดินในเมืองตงชวนต่างเต็มใจเรียกฉินเฉาว่านายท่านฉิน มันกลายเป็นว่า เขาไม่ได้ใช้ตูดไต่เต้าขึ้นไป แต่เป็นความแข็งแกร่ง“แกมานี่เพื่อเอาขาสองข้างของฉัน ถูกมั้ย?” ฉินเฉายิ้ม และเดินเข้าไปหาหลิวแหย หัวใจหลิวแหยตกไปถึงตาตุ่ม พร้อมเสียงดัง ก้นของเขาตกลงพื้น เขาไม่สนใจว่าชุดขนมิงค์ของเขาจะเปื้อน“ถุย…” ฉินเฉาถ่มน˺าลายลงตรงหน้าหลิวแหย ยื่นมือออกไปและตบไหล่เขา จากนั้นก็พูดว่า “หลิวแหย เป็นอะไรไป? ไม่ใช่ว่าแกเป็นบอสใหญ่ในถนนนี้หรอกเหรอ? ทำไมไม่ไปหาที่ดีๆ นั่งล่ะ? หือ? ทำไมเหงื่อแตกล่ะ? ร้อนเหรอ?”ฉินเฉาพูดขณะที่กำลังจับกระบองในมือ และจากนั้นก็กวาดตามองหน้าซีดๆ ของหลิวแหยด้วยหางตา และพูด “ฉันคงต้องคืนให้แกสินะ”“แกกล้าทำร้ายฉัน?” ร่างของหลิวแหยสั่น แต่เขารวบรวมความกล้าและพูด “ฉันเป็นคนของนายท่านสี ถ้าแกทำร้ายฉัน ต่อให้เป็นพี่น้องกับมู่หรงเจียง แกก็จะต้องตายอย่างน่ากลัว….”“ฉันบอกแกแล้ว” ฉินเฉาพลันฟาดกระบองใส่ขาซ้ายของหลิวแหย“อ๊ากกก!” หลิวแหยไม่เคยพบกับคนที่โหดร้ายขนาดนี้มาก่อนความเจ็บนี้ทำให้เหงื่อเย็นๆ ไหลอาบหน้าเขา และร่างของเขาสั่นด้วยความเจ็บปวด“คนที่อยากจะฆ่าฉัน ตายกันหมดแล้ว” หลังจากหักขาข้างหนึ่
