มตีมัน!” หลิวแหยกลัว แต่ที่หลังกำแพง เขาเป็นชายที่เห็นโลกมาเยอะ เขารวบรวมความกล้าและตะโกนออกไป “เรามีกันหลายคน ฉันไม่เชื่อว่าเราจะจัดการมันไม่ได้! ใครก็ตามที่ฆ่ามันได้ ฉันหลิวแหยจะให้รางวัล 100,000 หยวน!”เขาใช้รางวัลเข้าล่อเพื่อทำให้ลูกน้องมีความกล้าหลังจากตะโกนคำนี้ไป ตาของพวกนักเลงแดงก˹า พวกเขาพุ่งเข้าใส่ฉินเฉา ถืออาวุธของตัวเองพุ่งเข้าไปรอยยิ้มแสยะที่ราวกับปีศาจแขวนอยู่ที่มุมปากของฉินเฉา กระบองในมือของเขาราวกับสายฟ้าสีดำ พร้อมประกายวาบผ่าน ขาของมนุษย์พวกนี้ก็หัก ท่ามกลางเสียงกระดูกแตก และเสียงกรีดร้องโหยหวน พวกนักเลงต่างพากันม้วนกับพื้นในตอนเริ่มต้น นักเลงพวกนี้ต่างดุร้าย แต่เมื่อชายสิบคนแรกนอนกับพื้น ความกลัวก็เริ่มแพร่ราวกับโรคระบาด แพร่ไปในอากาศราวกับไวรัสนักเลงแต่ละคนหน้าซีด และขลาดกลัว กลัวที่จะเข้าใกล้ฉินเฉาอย่างมาก แม้แต่ครึ่งก้าวก็ไม่กล้าแต่ฉินเฉากลับเดินทอดน่องอย่างเกียจคร้านมาหาพวกเขา ควงกระบองในมือ ฟาดขาพวกเขาหักอย่างต่อเนื่องเมื่อสิบห้าคนแรกล้มลง ความกลัวก็กลบทับเหตุผลของพวกเขาพร้อมเสียงร้องที่แปลกประหลาด พวกเขาพากันทิ้งสิ่งของในมือ และแตกกระเจิงด้วยความแตกตื่นตกใจและหลิวแหย ผู้ที่ตอนแรกอยู่ท่ามกลางฝูงคน ตอนนี้ กลายเป็นผู้บัญชาการผู้โดดเดี่ยวที่จริงเขาก็อยากจะวิ่งตามพวกนั้นไป แต่เขากลับพบว่าขาของเขากลายเป็นอ่อน คนของเขาร้องโหยหวนอยู่บนพื้นใกล้ๆ เขา เสียงกรีดร้องด้วยค
