!อีกคนตามหลังฮานเอินสีมา ชายคนนั้นที่ฉินเฉาเตะไปเมื่อครั้งนั้นคิมวู“เฮ้ ทำไมชายคนนี้ยังอยู่ที่นี่อีก?” คิมวูพูดด้วยภาษาเกาหลี ดังนั้นฉินเฉาจึงฟังไม่เข้าใจและเป็นธรรมดาที่ฮานเอินสีจะไม่แปล“ไง ไม่เจอกันนาน” ฉินเฉาโบกมือทักทาย และพูดกับหญิงสาว“แล้วก็ ฉันชื่อฉินเฉา ไม่ใช่ฉินเกา” ฉินเฉาพยายามทำให้เธอออกเสียงให้ถูก “ชื่อฉินเกามันฟังดูไม่ดี…”“เอิ่ม…ฉิน…กะ…เอา…” ฮานเอินสีพยายามออกเสียงอย่างละเอียด เพื่อที่จะเรียกชื่อเขาอย่างถูกต้องแต่ผลลัพธ์กลับทำให้ฉินเฉาอยากจะเอาหัวพุ่งชนกำแพง“ไม่ ไม่ ไม่ ชื่อฉินเฉา ไม่ใช่ ฉินกะเอา!”“ฉิน…กะ…เด้า…”ฉินเฉาแทบบ้า“เอิ่ม…เรียกฉันว่าฉินเกา….”ฉินเฉารู้สึกยอมแพ้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมแพ้อย่างหมดใจสองสาวงามใกล้ๆ ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา มีเพียงแค่คิมวูที่ไม่เข้าใจว่าพวกเธอหัวเราะอะไรกัน(เกา มีบางตัวที่ออกเสียงอย่างนี้ แปลว่า เ*ด)“ตกลง…” สาวงามเกาหลีพยักหน้า ตาที่ชุ่มฉ˹าของเธอจับจ้องไปที่ฉินเฉา และพูดทีละคำ “ฉันชอบนาย ฉันชวนนายไปกินอาหาร!”“หือ?” ฉินเฉาตะลึง นี่ฉันสุดยอดขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันเพิ่งกลับมา แล้วยังมีสาวเกาหลีกำลังสารภาพรักอีก?ตาของนักเรียนชายบางคนที่อยู่ใกล้ๆ แดงก˹าด้วยความอิจฉา พวกเขาคิด บัดซบ ฉินเฉามีดีอะไรกัน? เขาก็แค่รู้จักกังฟู และไม่ได้เป็นอะไรมากกว่ายาม แต่ทำไมสาวงามอย่างนี้ถึงสารภาพรักกับเขา!นี่ไม่ยุติธรรม ทำไมเธอไม่สารภาพกับฉัน!นี่เป็นความคิดในใ
