“เจ้าหน้าที่อ้าย หลายวันนี้เป็นอะไร มีอะไรกวนใจเหรอ?”หลังจากจับกุมผู้ต้องสงสัยในคดีร้ายแรงที่โรงเรียน อ้ายเสี่ยวเสวี่ยผู้ที่กลับเข้าหน่วยสืบสวนแล้ว ถูกเพื่อนร่วมงานถาม“ไม่มีอะไร” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยโบกมือ หยิบเอาแก้วชาที่อยู่บนโต๊ะดื่มเข้าไป“อ๊า! นั่นมันแก้วยาจีนของฉัน!” เพื่อนร่วมงานที่อยู่ถัดไปรีบตะโกนออกมา แต่ว่าสายไปแล้ว อ้ายเสี่ยวเสวี่ยดื่มมันเข้าไปเต็มปากแล้ว“แค่ก!” เมื่อลิ้มได้รสฝาดขมของยา อ้ายเสี่ยวเสวี่ยวางแก้วลง และพ่นของเหลวสีน˺าตาลอมดำออกมา“เจ้าหน้าที่อ้าย เธอยังพูดว่าไม่มีอะไรอีกเหรอ?” เพื่อนของเธอรีบพูด“เสี่ยวอ้าย ถ้าเธอรู้สึกไม่ดี ทำไมไม่กลับบ้าน และพักผ่อนสักสองวันล่ะ” เวลานี้เอง ผู้กองเซี่ย ผู้เพิ่งออกมาจากห้องของตัวเอง และเห็นท่าทางของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็พูดขึ้น“ไม่ค่ะ!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยปฏิเสธ “ฉันไม่เป็นไรค่ะ ผู้กองเซี่ย ฉันเพิ่งจะก้าวหน้าในคดีร้ายแรงของมหาลัย ฉันต้องตามจับพวกมัน”“อย่าหักโหมล่ะ” ผู้กองเซี่ย ผู้รู้ถึงสถานะพิเศษของเธอ ไม่มีทางเลือก ได้แต่เตือนเธอ“ฉันรู้ค่ะ ผู้กองเซี่ย”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพลันพูด “ผู้กองเซี่ย ฉันอยากจะไปสืบที่โรงเรียนกวงหยวน!”คำขอนี้จากตำรวจสาวทำให้ผู้กองเซี่ยประหลาดใจ“ถ้าจะไปก็พาเหยาเกอ และหลี่หลันเห่าไปกับเธอด้วย”“ไม่เป็นไรค่ะ ผู้กองเซี่ย” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยส่ายหัว “ฉันจะทำคนเดียว”พร้อมกันนั้น อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็ใส่หมวกของเธอ และเดินออกไป“ฉัน
