ึงเหลียวชาชา และคนอื่นๆ อดลูบจมูกอย่างอายๆ ไม่ได้“ฮึ่ม ยังไงก็เถอะ ไปเมืองตงชวนนี่ทำให้นายกะล่อนขึ้นนะ” ฉินหลิงเปิดแฟ้มในมือ หยิบเอกสารสองแผ่นออกมา และส่งมันให้ฉินเฉา“คนกะล่อนน่ารำคาญจะตาย ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อำนวยการซูบอกฉันให้นำนี่มาให้นาย ฉันก็ขี้เกียจจะมาเจอนาย”“เลขาฉิน อย่าพูดใจร้ายอย่างนั้นสิ” ฉินเฉายิ้ม และหยิบเอกสารมา แต่ก่อนที่ตาของเขาจะกวาดมองร่างกายของฉินหลิง“ในเมืองตงชวน ผมมักจะคิดถึงคุณ”“คิดถึงฉันทำไม!” ฉินหลิงไม่ใช่สาวน้อยอีกแล้ว หลังจากทำงานอย่างหนักในโลกธุรกิจ ประสบการณ์ด้านอารมณ์ของเธอไม่ใช่เล็กๆ“อย่าเอาคำพูดหวานๆ ของนายมาพูดกับฉันเลย เก็บไปพูดกับอาจารย์ซูเถอะ”“หึหึ…” ฉินเฉาพลิกเอกสารดู คิดว่า ไม่แปลกเลยที่เธอเป็นเลขาของผู้อำนวยการซู จิตใจของเธอไม่ธรรมดา ถ้าฉันพูดคำพวกนี้กับสาวอื่น พวกเธอมักจะหน้าแดงหรือไม่ก็โกรธโอ้ ใช่แล้ว ฉันต้องทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น“มันมีเอกสารสองอย่างอยู่ที่นี่” ฉินหลิงชี้ไปที่เอกสารและพูด “อันแรกเป็นแผนการเดินทางของประธานอาวุโสซูเซียนปิง แน่นอนว่าประธานอาวุโสจะกลับเมืองซู่หนานเร็วๆ นี้ ดังนั้น นายต้องเตรียมใจเอาไว้”“เตรียมใจอะไร?” ฉินเฉาถามขึ้นมา“นายโง่หรือเปล่า?” ฉินหลิงกลอกตา “เรื่องพื้นๆ แบบนี้นายยังถามฉัน? ดูนั่น เอกสารนั่นไม่ใช่แค่แผนเดินทางของผู้อำนวยการอาวุโสมันยังมีข้อมูลของเขาด้วย รวมถึงความชอบส่วนตัว ผู้อำนวยการซูอย่างให้นายศึกษาไว้ เ
