“เธอยังไม่พอใช่มั้ย?” ฉินเฉาขมวดคิ้วและพูดออกมา “เล่นกับเธอมาครึ่งวัน ถือว่าฉันไว้หน้าเธอแล้ว ไปขณะที่ยังไปได้ ความอดทนฉันมีจำกัด”“นายคิดว่านี่เป็นเกมตำรวจจับผู้ร้ายหรือไง?” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยมองไปที่ฉินเฉาอย่างเย็นชา ใจของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ และปืนของเธอก็เล็งไปที่หัวของฉินเฉา“มันเป็นเพราะมีคนอย่างนายอยู่เยอะ สังคมมันถึงวุ่นวาย!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ ราวกับฉินเฉาเป็นเศษขยะที่ส่งกลิ่นเน่าเหม็นออกมา“คนอย่างฉัน?” ฉินเฉาเลิกคิ้วขึ้น “ฉันเป็นคนยังไง?”“คนอย่างพวกนาย นายย่อมรู้ดีแก่ใจ!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยใช้เท้าชี้ไปที่มุม ส่งสัญญาณให้ฉินเฉานั่งลง“ถ้าฉันไม่ไปล่ะ?” ฉินเฉายิ้มด้วยท่าทางที่ต่างออกไปให้กับตำรวจสาวตรงหน้า“ฉันก็ไม่มีทางเลือก นอกจากแบกนายไปที่สถานีตำรวจ” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยถือปืนในมือแน่น สายตาของเธอตัดสินใจแน่นอนแล้ว “ไม่มีอาชญากรสามารถหนีไปจากมืออ้ายเสี่ยวเสวี่ยได้ นอกจากจะข้ามศพของฉันไป”“ระห˹าดี” ฉินเฉาโบกมือ จากนั้นก็ทิ้งก้นบุหรี่ โยนลงบนพื้น และเหยียบมัน “อย่างที่บอก ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับเธออีกต่อไป ลาก่อน!”พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็ก้าวถอยหลัง ต้องการจากไป“ฉันบอกให้หยุด!” ตาของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยเป็นประกายด้วยแสงเย็นเยียบ เธอเล็งไปที่ขาของฉินเฉา พร้อมเสียงดังปัง ลั่นไกกระสุนสีทองสดใสลอยออกไปแต่อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกลับเบิกตากว้าง เพราะว่าเป้าหมายของเธอ ขาขอ
