งฉินเฉาไม่อยู่ที่นั่น ที่จุดนั้นมีแต่อากาศที่ว่างเปล่าร่างของฉินเฉาราวกับภาพลวงตา ภายในพริบตา เขาก็ชักขาหลบกระสุนเขายืนอยู่ที่นั่น พร้อมด้วยรอยยิ้มแสยะ“ตำรวจคนสวย นี่คือสิ่งที่เธอเรียกว่าความยุติธรรม?” ฉินเฉาชี้ไปที่กระบอกดำๆ และพูดอย่างเยาะเย้ย “หรือเป็นแค่มือปืนน่าสมเพช?”“หุบปาก!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเล็งไปที่ขาฉินเฉาอีกครั้ง และลั่นไกต่อเนื่องที่ฐาน เธอไม่ใช่แค่เพียงเชี่ยวชาญด้านการต่อสู้ การยิงปืนของเธอก็อยู่ในชั้นเฟิร์สคลาส อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเชื่อว่า แม้แต่ตำนานอย่างหลิวอ้ายกัวก็ไม่สามารถเทียบกับเธอได้ในด้านแม่นปืนด้วยปืนรุ่น 92 ของเธอนี้ อ้ายเสี่ยวเสวี่ยมั่นใจว่าสามารถยิงได้แม้กระทั่งมดที่กำลังวิ่งแต่ต่อหน้าเจ้าลามกนี่ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่เหนือความเข้าใจของเธอเขาเหมือนจะรู้ว่ากระสุนจะตกตรงไหน ดังนั้น เขาจึงสามารถหลบไปด้านข้างได้อย่างต่อเนื่อง ด้วยท่าทางสบายๆอ้ายเสี่ยวเสวี่ยเล็งสูงขึ้นไปอีก และสูงจนกระทั่งถึงไหล่ของฉินเฉาแต่ผู้ชายฝั่งตรงข้ามน่าสะพรึงจริงๆ เขาย่อเข่าลง และกระโดดขึ้นไปบนกำแพงของซอยเขากระโดดขึ้นไปบนกำแพงสูง 3 เมตรอย่างง่ายดาย ยิ่งกว่านั้นเขายังเหงื่อไม่ตกอีกด้วยหรือว่าเขาจะฝึกกังฟู อย่างพวกวิชาตัวเบาในตำนานกัน?ที่ฐาน ก็มีผู้เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้อยู่ คนที่ดีที่สุดที่เธอเห็นนั้นเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญหมัดตั๊กแตนระดับ 7 ดาวเธอจำได้ว่าตอนที่อาจารย์แสดงให้กับลูกทีมของเธอดูถึ
