งวิชาตัวเบา เขากระโดดขึ้นไปบนกำแพง ในตอนนั้น กำแพงสูงกว่า 2 เมตร ทุกคนที่ดูเขาอยู่พากันตะลึงจนพูดไม่ออกแต่ชายตรงหน้าเธอ ไม่คิดว่าจะสามารถกระโดดขึ้นไปบนกำแพงที่สูง 3 เมตรได้ หระ หรือว่าเขาฝึกหมัดตั๊กแตน?เหล่านักเลงหน้าซีดด้วยความกลัว“หะ หัวหน้า!” นักเลงคนหนึ่งที่นั่งยองๆ บนพื้น เอียงตัวมาหาลูกพี่แล้วพูด “หระ หรือว่านั่นคือวิชาตัวเบา?”“ไอ้โง่ แกถามฉัน แล้วฉันจะไปถามใคร?” ตัวหัวหน้าก็แตกตื่นเหมือนกัน พลางคิดว่า วันนี้ฉันไม่มีโชคจริงๆ เพียงแค่อยากได้เงิน แต่ไม่เพียงวิ่งเข้าหาตำรวจ ยังเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ด้านวิชาตัวเบาอีกเวรเอ๊ย ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ฉันต้องถูกหัวเราะเยาะในโลกใต้ดินแน่นอนวันนี้ ฉันเสียหน้าไปเยอะแล้ว ฉันกลัวว่าจะไม่สามารถกู้หน้ากลับคืนได้ในโลกใต้ดิน“คนสวย ถือปืนยิงคนไม่เหมาะกับคนสวยๆ อย่างเธอหรอก”นั่งอยู่บนกำแพง ฉินเฉามองอ้ายเสี่ยวเสวี่ยยิ้มๆ แต่ก่อนที่เขาจะเล่นสนุกกับเธออีก“คนสวยๆ กับบรรพบุรุษนายสิ!” ปากของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็เอาเรื่องเหมือนกัน และมือเธอก็ว่องไวด้วย เธอยิงกระสุนที่เหลือสองนัดสุดท้ายออกไปเสียงปังสองเสียงดังต่อเนื่องกันมาให้ได้ยิน แต่กระสุนทั้งหมดยิงถูกกำแพง ฉินเฉาเพียงแค่ขยับไปด้านข้างราวกับภูตผียามค˹าคืน“การยิงปืนของเธอน่าสงสารจริงๆ แย่…” ขณะที่หลบ ฉินเฉายังไม่ลืมยั่วยุตำรวจสาวสวย“ลงมา!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยยังคงลั่นไกอย่างต่อเนื่อง แต่พบว่าปืนของเธอตอนนี้กร
