ะสุนว่างเปล่าแล้วเมื่อไม่มีทางเลือก เธอจึงเก็บปืนกลับซองตามจริงแล้ว ตำรวจจราจรไม่ได้จัดให้มีปืน แต่อ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่ใช่ตำรวจจราจรธรรมดา เธอเพียงแค่ถูกย้ายมาให้สงบสติอารมณ์จากหน่วยสืบสวนอาชญากรรมเท่านั้น ปืนกระบอกนี้ เป็นปืนของเธอ แต่ตอนนี้กระสุนหมดแล้ว“ถ้านายเป็นผู้ชายก็ห้ามหนี!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพับแขนเสื้อ เผยให้เห็นข้อมือขาวๆ ของเธอ และเธอตะโกนใส่ฉินเฉา “ลงมา มาสู้กับฉัน!”“คนสวย เธอนี้ดุจริงๆ” ฉินเฉายืนขึ้นบนกำแพงยิ้มอย่างบิดเบี้ยวไปให้อ้ายเสี่ยวเสวี่ย เขารู้สึกว่าวันนี้เขาเผชิญกับรังแตนเข้าแล้ว ยั่วยุจนนางพญาออกมา“เข้ามา! มาสู้กันสักหลายยก!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยตบไหล่ตัวเอง และกระดิกนิ้วเรียกฉินเฉา “ลงมานี่! หรือว่านายกลัว!? ให้ฉันบอกนายนะจะใช้ขากรรไกรหนีบ บิดคอนายให้หัก!”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยภูมิใจในพลังการต่อสู้ของเธอเสมอ แม้ว่าฝั่งตรงข้ามจะเป็นผู้ชาย และยังเป็นผู้เชี่ยวชาญวิชาตัวเบา เธอก็เชื่อว่าความสามารถด้านการต่อสู้ของเธอจะจัดการเขาได้เมื่อคิดอย่างนี้ ปากของตำรวจสาวก็ประดับด้วยรอยยิ้มภูมิใจในเวลานี้ เธอพลันรู้สึกถึงลมเย็นๆ ที่หลังหัวเธอแทบจะไม่รู้ตัว อ้ายเสี่ยวเสวี่ยหันไปและกวาดขาของเธอ ลูกเตะกวาดนี้เป็นท่าพิเศษของเธอ เธอสามารถทำลายหลายสิ่งได้อย่างง่ายๆด้วยลูกเตะนี้ โดยเฉพาะพวกอาชญากรกระดูกอ่อนพวกนี้ ลูกเตะกวาดที่ทรงพลังนี้น่ากลัวอย่างมาก“อ๊าก!” แขนของนักเลงถูกเตะ เสียงกระดูกหักด
