้ายเสี่ยวเสวี่ยและสั่นไปมาเสียงกริ๊งๆ ดึงดูดความสนใจของเหล่านักเลง“เหอะ ฉันก็นึกว่าแกเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบ” ตัวหัวหน้าพูดออกมา “กลายเป็นว่าแกก็ถูกจับ เหมือนพวกฉัน”“แต่การดูแลไม่เหมือนกัน!” ฉินเฉาลูบจมูกและยิ้ม “ดูสิ ฉันก็แค่คอยคุ้มกันให้สาวสวยคนนี้ แต่พวกแกต้องนั่งยองๆ แถมด้วยถูกเตะ”“แกมันบ้า!” หัวหน้าด่าออกมา ไม่สามารถทนกับท่าทางของฉินเฉาที่ทำราวกับ ‘คนตัวเล็กๆ ที่ประสบความสำเร็จ’ ได้“แล้วไง? กัดฉันสิถ้าแกทำได้!” ฉินเฉาพ่นควันออกมาเป็นวง เขาดูถูกพวกชอบรังแกคนอ่อนแอ แต่หวาดกลัวคนแข็งแกร่ง“หาที่ตาย!” ตัวหัวหน้าอยากจะกระโดดขึ้นมา แต่กลับถูกเตะล้มลงกับพื้นโดยอ้ายเสี่ยวเสวี่ยอ้ายเสี่ยวเสวี่ยค่อนข้างชำนาญวิชาต่อสู้ เพียงแค่เตะ เธอก็ทำให้ก้นของตัวหัวหน้าแทบจะแยกเป็นสองเสี่ยง“ดู แกถูกเตะอีกแล้ว” ฉินเฉาพูดพร้อมรอยยิ้ม ซึ่งทำให้อ้ายเสี่ยวเสวี่ยโกรธ“ทุกคนหุบปาก!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูด และหยิบมือถือออกมา“ผู้กองเซี่ย ฉันจับผู้ต้องสงสัยในคดีร้ายแรงที่มหาลัยได้แล้ว มาที่นี่และรับพวกเขาไป”เห็นได้ชัดว่าอ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่สามารถจัดการกับคนหลายคนนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว ฉะนั้น เธอถึงโทรเรียกผู้กองเซี่ยให้ส่งคนมาช่วยเธอ“พี่สาวตำรวจ…เราไปได้หรือยัง…?” นักเรียนสองคนถามออกมา“รอที่นี่ก่อน ฉันต้องเขียนรายงานของพวกเธอก่อน”พร้อมกันนั้น เธอก็เตะไปที่เด็กชาย“แกก็นั่งไปกับพวกมันด้วย! ฉัน ผู้หญิงคนนี้ ไม่ชอบนาย ย่าม
