งเขาโซ้ยบะหมี่เข้าปากให้เร็วเท่าที่จะเป็นไปได้ และจากนั้นดูดมันเข้าไปในปาก และลงไปในท้อง เหมือนกับว่าเขาไม่แม้แต่จะเคี้ยวบะหมี่ชามใหญ่ถูกกวาดอย่างรวดเร็วตรงหน้าเธอ“นายเป็นตือโป้ยก่ายกลับชาติมาเกิดหรือเปล่า!?” หลังจากจ้องเขาอยู่นาน ตำรวจสาวก็ทำได้แค่ร้องถามคำถามนี้ออกมา“กินอาหารของคุณไปเถอะ ยุ่งจริง!” โดยไม่มองขึ้นไป ฉินเฉาหยิบช้อนและเริ่มดื่มน˺าซุปอ้ายเสี่ยวเสวี่ยช่วยไม่ได้ เธอก้มหน้าลงและเริ่มกินบะหมี่ของเธอเทียบกับฉินเฉาแล้ว หลี่นากินบะหมี่ของเธอเหมือนกับเจ้าหญิงเธอคีบบะหมี่ขึ้นมาน้อยๆ และค่อยๆ ลิ้มรสมันอย่างระวังท่าทางที่ริมฝีปากแดงเล็กๆ ของเธอดูดเส้นบะหมี่เข้าไป มันราวกับเป็นฉากที่ทำให้น˺าลายไหลเมื่อทั้งสามคนกำลังกินอย่างมีความสุข บางคนได้ผลักประตูเปิดออก และเดินเข้ามาในร้านลมเย็นๆ ถูกพัดเข้ามาจากข้างนอก นักเรียนในชุดมัธยมหลายคนเดินเข้ามา“เถ้าแก่ ซวงหยวน 4 ชาม!” นักเรียนตัวสูงลูบท้องตัวเองและพูด“ผมหิวมากเลย”หลายคนพากันนั่งด้านข้าง วางกระเป๋าและเริ่มคุยกัน“คืนนี้เรากลับแท็กซี่กันเถอะ ฉันได้ยินว่าตอนนี้ช่วงกลางคืนไม่ปลอดภัย”นักเรียนตัวผอมและเตี้ยท่าทางอ่อนแอพูดออกมา“นายกลัวอะไร? เรามีกันสี่คน เราไม่ต้องเรียกแท็กซี่หรอก มันจะเสียเงินของครอบครัวเราไปเปล่าๆ”นักเรียนที่มีรูปร่างกำยำนิดหนึ่งรีบพูดขึ้นมา“แต่เร็วๆ นี้ เหล่านักเรียนต่างพากันถูกวิ่งราวเป็นประจำ”นักเรียนท่าทางอ่อนแอรีบพูด
