ู้สึกหิวจนทนไม่ไหว พลันตะโกนออกไปหลังจากนั่งลงแล้ว“ราคาจะอยู่ในช่วง 5 – 50 หยวน” เถ้าแก่พูด พร้อมทั้งถือเมนูมาให้พวกเขา “พวกมันอยู่นี่หมดแล้ว”“น้องสาว เธออยากกินอะไร?” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเพียงแค่มองเมนูอย่างลวกๆ ก่อนที่จะผลักไปให้หลี่นา“หนูอยากจะกินซวงหยวน 5 หยวน…” หลี่นาพูดอย่างอ่อนแรงเธอยังคงกลัวตำรวจสาวนางนี้ที่หยิบปืนออกมาจี้ฉินเฉาเมื่อกี้“โอเค ขอสอง!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยรีบตัดสินใจ และส่งเมนูกลับให้เถ้าแก่“เฮ้ แล้วผมล่ะ?” ฉินเฉาจ้องไปที่เธอ ชี้มาที่จมูกตัวเอง และถาม“นายเป็นผู้ต้องสงสัย ยังไม่ถึงตาให้นายกิน รอเป็นเด็กดีอยู่ที่นี่ไปก่อน!”“ทำไม!” ฉินเฉาไม่ยอมรับ “ผู้ต้องสงสัยก็เป็นมนุษย์ไม่ใช่เหรอ!เถ้าแก่ ของฉันขออันที่ราคา 50 หยวน! เพิ่มเส้นพิเศษด้วย!”“อย่าให้เขา!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยอารมณ์ลุกพรึบ เธอทุบโต๊ะ และตะโกนใส่เจ้าของร้าน “ถ้าคุณให้เขา คุณจะถูกถือว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด!”“หือ?” เจ้าของร้านสะดุ้ง เขาเป็นคนทำธุรกิจอย่างซื่อสัตย์ ทำไมตอนนี้พลันกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดแล้วล่ะ?“เป็นตำรวจอย่าทำให้ปราชาชนกลัวสิ!” ฉินเฉาหยิบแบงก์ 100ออกมา และส่งมันให้เจ้าของร้าน “อย่าไปฟังเธอ ฉันไม่เคยได้ยินว่ามีคนถูกจับเพียงเพราะว่าทำอาหารให้คนอื่น นี่ค่าอาหาร ไม่ต้องทอนอย่าลืมเพิ่มบะหมี่ด้วย”“ไม่ต้องกินแล้ว!” อารมณ์ของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่ใช่เล็กๆ เธอตบโต๊ะ ยืนขึ้นและตะโกน “ไปสถานีตำรวจกับฉันเดี๋ยวนี้!”“น
