ฉากลับบ้าน หลี่นาน้อยเหมือนจะตื่นเต้น ทันใดนั้น เธอก็ยิ้มอย่างอ่อนหวานราวกับแมว และพูดกับฉินเฉา “พี่ฉินเฉา…หนูหิวแล้ว หนูอยากจะกินเนื้อผัดผักกาดดอง”“พี่สาวซู่ไม่อยู่บ้านเหรอ?” ฉินเฉาลูบหัวหลี่นา “สาวน้อยของเราถึงได้มีท่าทางหิวโหยอย่างนี้ หือ?”“อย่าลูบหัวหนู” หลี่นาเหมือนจะไม่มีความสุข ผลักมือฉินเฉาออกไป “หนูไม่ใช่เด็กแล้ว หลังจากสอบเข้ามหาลัยปีหน้า หนูก็จะเป็นนักศึกษามหาลัยแล้ว!”“หือ ในใจของพี่ เธอก็เป็นแค่เด็กตะกละคนหนึ่งนั่นแหละ!” ไม่สนใจการปัดป้องของหลี่นา ฉินเฉาก็หาทางลูบหัวเธอจนได้“น่าเกลียด พี่ฉินเฉา พี่น่ารำคาญจริง!” หลี่นาหมดปัญญาที่จะผลักมือฉินเฉาออกไป ทำได้เพียงนั่งลงบนโซฟาที่ขาดครึ่งนั้นด้วยหน้าตาที่บึ้งตึง“ยังไงก็เถอะ พี่ฉินเฉา ทำไมโซฟาพี่ถึงเป็นแบบนี้…?”“เอิ่ม อย่าไปสนใจมันเลย แค่ผิดพลาดนิดๆ หน่อยๆ” ฉินเฉาไอแห้งๆ ออกมา “รอพี่อยู่นี่ก่อน พี่จะไปทำอาหารในครัวให้”พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็เข้าไปในครัว แต่เมื่อเขาเปิดตู้เย็น เขาก็ยืนทื่ออย่างกับตอไม้“แย่แล้ว นานาน้อย พี่ทำเนื้อผัดผักกาดดองให้เธอไม่ได้แล้ว”“ทำไมเหรอ?”“ตู้เย็นมันว่างน่ะสิ ไม่มีอะไรเหลือเลย” ฉินเฉายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ “ไปแต่งตัว พี่จะพาไปกินข้างนอก”“ค่ะ!” ตราบเท่าที่เธอสามารถกินข้าวด้วยกันกับฉินเฉาได้ หลี่นาก็มีความสุข เธอส่งวิ้งไปให้ฉินเฉา และจากนั้นก็พูดว่า “งั้นรอหนูอยู่ที่นี่ตกลงนะ? หนูจะกลับไปเปลี่ยนชุดก่อน
