“ฮ่าๆ!” ฉินเฉาระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ตบไหล่บริกร “นี่คือภาพลักษณ์ที่มันดาล่าบาร์ควรมีเหรอ วางท่าจริงจัง ทำได้เพียงท่าทางจอมปลอมเท่านั้นแหละ”“ขอโทษครับ” บริกรเลิกคิ้วด้วยท่าทางรังเกียจ ถอยหนีมือของฉินเฉา และจากนั้นปัดไหล่ของเขา “โปรดอย่าแตะเสื้อผ้าผม นี่เป็นเนื้อผ้าคุณภาพสูง คุณไม่สามารถใช้คืนได้ถ้ามันสกปรก”“โอ้!” ฉินเฉาพูดด้วยความอัศจรรย์ใจ “มันดาร่าบาร์ดุขนาดนี้แล้วแม้แต่บริกรธรรมดายังวางท่าขนาด”“ขอโทษด้วย โปรดจากไป นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะอยู่” บริกรพูดอย่างมีมารยาท แต่ในใจของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก เขาทำท่าทางพอใจ “ถ้าคุณไม่ไป ผมจะเรียกการ์ดแล้วนะ”“ไม่เป็นไร ฉันจะช่วยนายเรียกพวกเขาเอง” ฉินเฉายื่นมือออกไปและดึงบริกรเข้ามา ขณะเดียวกัน มืออีกข้างของเขาก็หยิบหูฟังที่หูของบริกรออกมาจากนั้นก็ตะโกน“มีปัญหาที่ประตู ออกมาจัดการหน่อย”“รับทราบ จะรีบไปเดี๋ยวนี้”หลังจากเสียงออกมาจากหูฟัง ฉินเฉาก็ปล่อยบริกรพร้อมกับตบมือ“โอ้โห เสื้อผ้าของนายทำมือฉันสกปรก”“นาย นาย….” ถูกฉินเฉาจับคอเสื้อ บริกรหายใจไม่ออก หลังจากฉินเฉาปล่อยมือ บริกรไอออกมาอย่างน่ากลัว หน้าแดงก˹า“นาย นายมาสร้างปัญหา!” บริกรพลันเข้าใจ หลังจากหายใจเข้าลึกๆ เขารู้สึกกลัวและพูดอย่างหวั่นๆ “ฉัน ฉันเป็นแค่บริกร ถ้านายมีปัญหากับพวกเขา ไปจัดการกับพวกเขา ฉันไม่จะไม่ทำอะไร”“เฮ้?” ฉินเฉากะพริบตา “ไม่ใช่ว่าเมื่อกี้ดุอย่างหมาหรอกเหรอ?ทำไมจู่ๆ พลัน
