ที่ถูกมัดอย่างแน่นหนาตรงหน้า และทำการตัดสินใจ“แม้ว่าแกจะมาจากนิกายสัตว์อสูร ฉัน ฉินเฉาก็จะไม่ตายบนเส้นทางแห่งการกลายเป็นอมตะ”“หึหึ…” ใครจะรู้ เม้งซานกลับหัวเราะออกมา จริงๆ ร่างของเขาเปล่งแสงสีดำ ซึ่งสว่างขึ้นทุกวินาที “แกคิดว่าวิชากระจอกๆ แบบนี้ จะจัดการฉัน เม้งซานได้? อ่อนเกินไปแล้ว! ฮ่าห์!”เม้งซานพลันกระทืบเท้า พื้นถึงกับสั่น รอยแตกจู่ๆ ก็ปรากฏบนถนนที่ราบเรียบผิวของเม้งซานกลายเป็นหิน เขาเปล่งเสียงคำรามออกมา และจากนั้นโซ่ก็เริ่มส่งเสียงออกมา ในที่สุด โซ่ก็ไม่สามารถผูกมัดเม้งซานได้อีกต่อไป และถูกกราชากแตกเป็นชิ้นๆเม้งซานก้าวออกจากโซ่ที่แตกหัก และแสยะยิ้ม ก้าวทีละก้าวเข้าไปหาฉินเฉา ทุกก้าวที่เขาก้าวราวกับกำลังย˹าบนใจฉินเฉาแม้แต่โซ่ของเขาที่ร่ายคาถาก็ยังไม่สามารถจัดการกับเม้งซานได้เขาหมดหนทางแล้วจริงๆ ว่าจะทำยังไงถึงจะถมช่องว่างของพลังระหว่างพวกเขาได้“อย่างที่ฉันพูด แกตายอย่างวางใจได้” เม้งซานสะบัดมือ สร้างกระบี่ยิ่งใหญ่สองเล่ม กระบี่แต่ละเล่มมาจากการบ่มเพาะจากพลังของเขา มันคมอย่างมาก และเป็นอาร์ติแฟคระดับ 2 ขั้นมนุษย์“ตายภายใต้เขากระบี่ของฉันซะ!” พร้อมกันนั้นเม้งซานก็วิ่งเข้าใส่อีกครั้ง และเหวี่ยงกระบี่ทั้งสองเล่มใส่ฉินเฉา“เป็นชื่อที่แย่จริงๆ …” ฉินเฉากระซิบ แต่ทันใดนั้นคาถาอัญเชิญเก้าเร้นลับก็แวบผ่านในจิตใจของเขา ใช่แล้ว ฉันยังมีวิชาอัญเชิญอยู่…จิตใจของฉินเฉาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วร
