“เราไม่ต้องใช้มีดกับปืนของเรากับพวกนั้นหรอก นั้นมันเหมือนเป็นการลดค่าอาวุธของเรา” ฉินเฉาพูดเบาๆ เขาไม่ได้เอาเด็กพวกนั้นมาอยู่ในสายตาก็เหมือนกับมังกรที่บินสูงบนฟ้า จะมาถูกยั่วยุจากมดแมลงได้ยังไงเขาต้องบ้ามากแน่ๆ ที่ใส่ใจพวกมัน“ก็ได้ ถ้านายท่านฉินพูดอย่างนั้น พวกเราจะปล่อยมันไปครั้งนี้”อันธพาลคนนั้นเป่าปากเรียกพวกของเขาที่กำลังจะไล่ตามกลับมา“เด็กพวกนั้นไม่มีตาจะมองภูเขาไท่ซาน ดังนั้นพวกเขาจึงมายั่วยุนายท่านฉิน ฮ่าๆ!”เหล่าอันธพาลพูดพลางหัวเราะ ขณะเดินกลับมาที่ร้าน “ถ้านายท่านฉินไม่ใจอ่อนนะ เด็กพวกนั้นคงไปนอนอยู่โรงบาลแล้ว”“พี่น้อง อย่าใส่ใจพวกนั้นเลย มาดื่มกัน!” ฉินเฉาเรียกอันธพาลพวกนั้นที่เดินกระทืบเท้าเข้ามา“หา นี่ตลกใช่มั้ย? ยังจะดื่มอีกเหรอ…” อันธพาลสองสามคนร้องออกมา“ถ้าเขาบอกให้เราดื่ม งั้นก็ดื่ม!” หยูลู่ยืนมือเปะปะมาที่ขวดและตะโกน “ฉัน หยูลู่ ไม่เชื่อว่านายจะยังดื่มต่อได้! ฉินเฉา ดื่ม!”พร้อมกันนั้น หยูลู่ก็ยกเบียร์ขวดนั้นขึ้น ซดลงไปทั้งขวด แต่เธอยืนไม่มั่น น˺าส่วนมากหกรดตัวเธอและโต๊ะหลังจากเธอจบขวดนี้ พร้อมเสียงตุบ หยูลู่ฟุบลงกับโต๊ะ หลับไปฉินเฉาขาดทุน สองสาวงามเมาหลับฟุบกับโต๊ะไปแล้วอย่างไรก็ตาม ตามกฎแล้ว ฉินเฉาจึงยกเบียร์อีกขวดขึ้นมา จากนั้นก็ดื่มมัน หลังจากจัดการอาการมึนเมาออกไปจากร่างกายแล้ว ฉินเฉาก็โบกมือให้กับบอดี้การ์ด“หยูลู่ฟุบไปแล้ว เพื่อน ถึงตาพวกนายแล้ว”“เหอเหอ ไม่เป็
