ครั้ง เหลียวชาชายกแก้วขึ้น และพูด “แก้วนี้ไม่นับ ฉันยังไม่ได้บอกให้นายดื่มเลย แต่นายกลับกลืนมันลงไปแล้วนายจะขโมยดื่มอย่างนี้ไม่ได้?”“อะไร? ฉัน…” คำพูดของเหลียวชาชาทำให้ฉินเฉาเงียบ ที่ด้านข้าง หยูลู่เอามือปิดปากหัวเราะ แต่ยังคงเติมเบียร์ใส่แก้วฉินเฉา“อย่าขโมยดื่ม!” หยูลู่เตือนเขาฉินเฉาประสบโศกนาฏกรรม เขาถือแก้วขึ้นมาและรอให้เหลียวชาชาพูด“เอิ่ม คนเลว” ดวงตาของเหลียวชาชาอ่อนลง เหมือนจะนึกถึงความทรงจำบางส่วน “จำได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้นตอนที่เราพบกันครั้งแรก? …ในตอนนั้น นายมันเลว เลวจริงๆ …ฉันเกลียดนายจริงๆ ฉันหวังว่าจะหยิบเอาปืนซูเฟิงออกมายิงนายได้”“แล้วก็…เมื่อเราพบกันอีกในบ้านของฉัน นายก็ทำให้ฉันยิ่งโกรธกว่าเก่า….” เหลียวชาชาส่ายแก้วในมือเบาๆ “นายเป็นบอดี้การ์ดคนแรกและคนเดียวที่ไม่ฟังคำสั่งฉัน นายเป็นคนพิเศษจริงๆ โดยเฉพาะเสน่ห์ที่ไม่ธรรมดาของนาย มันทำให้คนอดเข้ามาใกล้นายไม่ได้…”เหลียวชาชาจู่ๆ ก็ถอนใจ “ฉันรู้ว่านายมีแฟน แต่ฉันก็ยังคงเข้าไปใกล้นาย ฉินเฉา ฉันยอมรับเลย นายมันเป็นยาที่ทำให้ติด! เอาล่ะ คนเลว มา ดื่ม!”“ดี ดื่ม!” ฉินเฉาไม่รู้ว่าจะตอบสนองยังไง เขาจึงยกแก้วขึ้น และกลืนน˺าขมๆ นี้เข้าไปในคำเดียว“เฮ้ นาย เจ้าเลวนี่ นายไม่ให้เกียรติเลดี้เฟิร์สเลย!” จากด้านข้างเหลียวชาชามีใบหน้ายิ้มแย้มพลันหันมามองเขา “นายขโมยดื่มอีกแล้วแก้วนั้นไม่นับ ฉันยังไม่ได้ดื่มเลย”พร้อมกันนั้น ภายใต้ท่าทางตกตะ
