ของอู๋ซิ่น สหายโจวชูเฟินดึงแขนสามีผู้เงียบสนิทเข้ามาข้างเธอ และจากนั้นก็พูด “บ้านของสามีก็คือบ้านของฉัน!”“ไป! ออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ!” หญิงชราเหมือนจะสับสนด้วยความโกรธ ทำให้ขณะที่เธอพูดเธอต้องหายใจอย่างหนักหน่วง“ย่าคะ อย่าโมโหเลยค่ะ!” อู๋ซิ่นร้องออกมา คว้ามือย่าของเธอไว้และร้องออกมาซ˺าๆ“ซินซิน หลานรักของย่า…” หญิงชราน˺าตาไหล ขณะที่กุมมือหลานสาว“ยัยแก่ แกต้องทำให้มันชัดเจน!” โจวชูเฟินเท้าเอวและร้องเสียงแหลมออกมา “ยัยแก่อย่างแกมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่วัน เมื่อแกหลับตา แกยังมีฉันและลูกชายช่วยจัดงานศพให้ ถ้าแกไม่เปลี่ยนชื่อเจ้าบ้านเป็นอู๋เฟิง ฉันจะบอกให้ ศพของแกจะต้องนอนเน่าอยู่บนเตียง!”“ออกไป!” หญิงชราหยิบหมอนขึ้นและขว้างออกไป “ต่อให้ฉันต้องเน่าอยู่ในห้อง แต่ก็ต้องดีกว่าต้องเห็นหน้าสัตว์เดรัจฉานอย่างพวกแกสองคน!”“ยัยแก่ ผิดแล้ว!” โจวชูเฟินเยาะเย้ย “ฉัน ลูกสะใภ้ของแก เพียงแค่ทำไปด้วยเจตนาดี! ดูสิ ฉันอุตส่าห์แนะนำซินซินให้กับคุณหมอที่เพิ่งข้ามน˺าข้ามทะเลกลับมาเลยนะ! มาดูสิ มาดูชายหนุ่มคนนี้ เขาทั้งหล่อทั้งฉลาด ยิ่งกว่านั้น เขายังเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องยาที่หลักแหลมมาก”โจวชูเฟินชี้ไปที่ชาวต่างชาติปลอมๆ และพูด “ยัยแก่ ถ้าเขากลายเป็นหลานเขยของแกล่ะก็ เขาก็จะสามารถช่วยรักษาโรคของแกได้ แม้ว่าแกจะไม่สามารถอยู่ถึงร้อยปี แต่ก็สามารถมีชีวิตมากขึ้นอีกหลายวันจนเห็นวันที่หลานสาวของแกแต่งงาน”“เหอะ!” หญิ
