กระจายออร่าของพี่ใหญ่หยูออกมาแม้ว่ารอบๆ จะมืด แต่ฉินเฉาสามารถเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนด้วยพลังสายตาของเขา มือของเขายื่นเข้าไปใต้กระโปรงหยูลู่ และจับหนั่นเนื้อนุ่มๆ ของเธอหยูลู่ผู้ที่เดินอยู่ดีๆ อยู่ๆ ก็สั่น และร้องออกมา“พี่ลู่ลู่ พี่เป็นอะไร?” เหลียวชาชาสะดุ้ง และรีบหันกลับไปถาม“ไม่เป็นไร…” หยูลู่บิดเอวไปมา แต่ไม่สามารถหนีจากมือมารของฉินเฉา และหน้าแดง หลังจากบังคับตัวเองให้สงบลง เธอพูด “ที่นี่มืดมาก และฉันเพิ่งก้าวพลาด เลยทำให้ฉันตกใจ”“อืม ฉินเฉา นายพยุงพี่ลู่ลู่ด้วย อย่าปล่อยให้เธอสะดุดล้มล่ะ!”เหลียวชาชา ไม่รู้เลยว่ามีอะไรเกิดขึ้นในความมืด พูดกับฉินเฉา“หึหึ อย่าห่วง ฉันจะช่วยพี่ลู่ลู่เอง” ฉินเฉาลูบจมูกด้วยมืออีกข้างและยิ้ม มือมารอีกข้างของเขาใต้กระโปรงหยูลู่ ทำให้ร่างของหยูลู่ร้อนและแทบทรุดลงที่บันไดฉินเฉารีบพยุงเธอด้วยไหล่ของเขา ขณะที่เขาถูนิ้วของเขาต่อไป“ไม่!” หยูลู่จู่ๆ ก็จับมือฉินเฉา และขอร้องด้วยเสียงเบา “ไม่ใช่ที่นี่ได้โปรด…”“แฮ่ม…แล้วเรื่องคืนนี้ล่ะ…” ฉินเฉางอนิ้วสองนิ้วสอดเข้าไป ทำให้ร่างเธอสั่น เธอตกใจกับกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านร่างเธอ“คืนนี้…ฉันจะเอากาแฟไปให้…”“อืม ก็แค่นี้แหละ” หลังจากขยับนิ้วสักพัก เขาก็ถอนมือกลับ ในสภาพแวดล้อมมืดๆ แบบนี้ หยูลู่หายใจเข้าออกหนักๆ สองที และจากนั้น หลังจากจ้องเขาด้วยดวงตาที่ทรงเสน่ห์แล้ว เธอวิ่งขึ้นบันไดไปขณะที่เกาะราวบันไดไปด้วย“ชาชา อู๋ซิ่น รอ
