ด้เพียงอดีตความงามจากหน้าผากของเธอร่างของเธอผอมแห้งราวกับฟืน สีหน้าของเธอเหลืองราวคนตายรูปลักษณ์เธอเหมือนคนป่วยระยะสุดท้ายแต่ท่าทางของหญิงชราสงบและผ่อนคลายอย่างมากราวกับเธอไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวด“ซินซิน…คน…แค่ก แค่ก พวกนี้เป็นเพื่อนหลานเหรอ?”“อืม ย่าคะ นี่เป็นเพื่อนหนูค่ะ” อู๋ซิ่นรีบพูด “พวกเขามาที่นี่เพื่อเยี่ยมย่า”“ดี ดี…” หญิงชรารีบพูด “กินอะไรมาหรือยัง? เรามากิน….”“ย่าครับ พวกเรากินมาแล้ว!” ฉินเฉารีบเดินมาข้างหน้า นั่งอยู่ข้างเตียง และกุมมือแห้งๆ ของหญิงชรา และจากนั้นก็พูดอย่างสนิทสนม“ย่าครับ ย่าไม่ต้องห่วงพวกเราหรอก เรามาที่นี่เพื่อเยี่ยมย่า ย่าทำใจให้สบายเถอะครับ ย่าไม่ต้องห่วงเรื่องค่ายาด้วย!”พร้อมกันนั้น ฉินเฉาจู่ๆ ก็ชี้มือไปที่เหลียวชาชาที่อยู่ใกล้ๆ และพูดว่า “ย่าครับเห็นยัยแห้งนี่มั้ยครับ? ครอบครัวของเธอเป็นเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ ด้วยความช่วยเหลือของเธอ ค่ายาของย่าไม่ต้องใส่ใจ!”“ฉัน….” เมื่อได้ยินคำว่ายัยแห้ง เหลียวชาชากระทืบพื้นด้วยความโกรธ แต่เพราะว่าเธอถูกฉินเฉาวางยา เธอจึงพูดไม่ออกและไม่นานฉินเฉาก็มองเพื่อยับยั้งเธอ หยูลู่ก็แอบกระตุกมือเธอสาวน้อยรู้สึกตัว และพูดว่า“ใช่แล้วค่ะ คุณย่า ย่าไม่ต้องเป็นห่วง หนูจะดูแลค่ายาเล็กๆ น้อยๆนี้ให้เอง ย่าแค่สนใจไปที่การดูแลตัวเองก็พอค่ะ!”“เด็กดี เด็กดี…” หญิงชราเหมือนจะร้องไห้ และพยักหน้าสั่นๆหญิงชรากุมมือฉินเฉาและพึมพำ “เด็กๆ พวกเธอเ
