ป็นคนดี…ซินซินของเราก็เป็นเด็กดี…แม้ว่า แม้ว่าเธอจะไม่พูดอะไร แต่ฉันรู้ดีว่าเธอรู้สึกขมขื่น…”พร้อมกันนั้น เธอเริ่มร้องไห้ด้านข้าง อู๋ซิ่นแอบเช็ดน˺าตาของเธอ “ย่า หนูไม่ได้รู้สึกขมขื่นจริงๆ นะ!”“เด็กโง่…” หญิงชรากอดหลานสาวของเธอ พวกเธอทั้งคู่ร้องไห้เหลียวชาชาและหยูลู่ ก็อดไม่ได้ร้องไห้ออกมาเหมือนกัน ฉินเฉาก็รู้สึกฝาดในใจ แต่เขารีบหัวเราะ“โอ้ ทำไมทุกคนร้องไห้ล่ะ! เกิดอะไรขึ้น อู๋ซิ่น หรือว่าเธอไม่ต้อนรับเรา?”“ต้อนรับ! แน่นอน ว่าฉันต้อนรับพวกเธอ!” หญิงชรามีจิตวิญญาณสูงส่ง จับมือฉินเฉา และรีบพูด “อย่างที่เด็กคนนี้พูด…เมื่อพวกเธอมาที่นี่ ย่าก็ แน่นอน เต็มใจต้อนรับพวกเธอทุกคน…”ตาหม่นๆ ของหญิงชราทันใดนั้นก็กวาดผ่านเสื้อผ้าฉินเฉา และถอนหายใจออกมา“หลานชาย วันนี้ต้องเป็นวันที่ยากสำหรับหลานแน่ๆ ดูสิ เสื้อผ้าของหลานขาดหมดแล้ว…ซินซินรีบไปเอาเข็มมาซ่อมเสื้อผ้าให้เขาหน่อย….”
