เมื่อเห็นระเบิดเป็นตับอยู่บนเอวอวี่ฟ่าน ทุกคนในห้องพากันหลั่งเหงื่อด้วยความกลัวระเบิดจำนวนมากนี้เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาทุกคนกลัว ถ้าของพวกนี้ระเบิดขึ้นมาจริงๆ ไม่ใช่เพียงแค่พวกเขาเท่านั้นที่ตาย แม้แต่สิ่งก่อสร้างนี้ก็จะไม่เหลือ“นายท่านฟ่าน นายท่านฟ่าน อย่าเพิ่งอารมณ์เสีย” มู่หรงเจียงกลัวจนขี้ขึ้นสมอง เขาคิด อวี่ฟ่านคนนี้จะบุ่มบ่ามเกินไปแล้ว! เขาแม้แต่ผูกระเบิดไว้กับตัว เพียงแค่มาเจรจากับพวกเขา!ชายคนนี้โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว…ไม่แปลกที่เขาจะเร่งรีบ ฉันแก่แล้วและไม่เหลือความกล้าอยู่แล้ว…เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แม้ว่าเขาจะกลัวในใจของมู่หรงเจียงก็จมอยู่ในห้วงความเสียใจอย่างลึกล˺า“หืม งั้นทำไมแกไม่ลองล่ะ” แม้ว่าในใจของเขาจะหน่วงหน่อยๆแต่ปากของเขายังแขวนไว้ด้วยรอยยิ้ม และพูด “แกคิดว่าฉันกลัวหรือไง? คิดจะเป็นผู้ก่อการร้ายโดยผูกเจ้าพวกนี้ไว้กับตัวหรือไง?”“อย่า อย่ามาบังคับให้ฉันต้องทำ!” ตาของอวี่ฟ่านแดงก˹า มือซ้ายของเขาเอารีโมตควบคุมออกมาจากกระเป๋า “ดู นี่คือรีโมตควบคุม ถ้าฉันกดปุ่มนี่ล่ะก็ ทุกคนในห้องนี้จะถูกระเบิดตาย และไปที่สวรรค์ตะวันตก!”“สวรรค์ตะวันตก….” ฉินเฉาลูบจมูก ในตาของเขาเหมือนจะนึกบางสิ่ง “ฉันแทบจะได้ไปที่สวรรค์ตะวันตก…แต่ ฉันยังใช้ชีวิตไม่นานพอ”พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็สะบัดมือ และรีโมตทันใดนั้นก็ลอยออกจากมืออวี่ฟ่านมาสู่มือฉินเฉาฉินเฉาถือรีโมตไว้และซ่อนไว้ในกระเป๋า ในขณะเดียวกัน
