ยในโรงงานร้าง พวกเขาไม่พบแม้แต่คนเดียว เพราะว่าชิโยะได้ทำลายศพของพวกเขาทุกคน ชิโยะแม้กระทั่งทำเครื่องหมายหลอกว่าเหล่านินจาได้จากไปแล้วเวลานี้ คนที่โมโหที่สุดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ใช่ขุมพลังใหญ่น้อยในเมืองตงชวน แต่เป็นผู้นำไคยามะ องค์กรมังกรดำ ยามาโมโตะที่ 78“บ้าเอ๊ย!” ยามาโมโตะที่กำลังใส่กิโมโนหลวมๆ ขณะที่กำลังคุกเข่าบนโถงสไตล์ญี่ปุ่นที่ใหญ่มาก ที่ข้างของเขา มีนินจาในชุดสีม่วง ก้มหัวลงบอกเล่าเรื่องราวให้เขาฟัง“เกะนินทั้งหมดที่นำไปถูกบดขยี้?” หนวดของยามาโมโตะที่ 78กระตุกด้วยความโกรธ และตาเล็กๆ ของเขาเป็นประกายด้วยความโกรธ“ครับ ท่านยามาโมโตะ…” นินจาคนนั้นพูดอย่างไร้อารมณ์ คุกเข่าเงียบๆ ตรงนั้น“บ้าเอ๊ย! ไอ้พวกใช้ไม่ได้!” ยามาโมโตะโกรธมาก เขาตบฝ่ามือลงบนโต๊ะ โต๊ะแตกเป็นสองเสี่ยง “แล้วโกเซน ชิโยะ ไปไหน? ให้เธอมาพบฉัน!”“คุณชิโยะกลับบ้านไปพบท่านเจ้าบ้านแล้วครับ”“บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย!” ยามาโมโตะเสียสติโดยสมบูรณ์ เขาลุกขึ้น เดินไปที่นินจาคนนั้น และเตะเขาตูม! นินจาคนนั้นถูกเตะลอยออกไป และชนเข้ากับด้านบนของประตูไม้ ล้มลงที่นั่น“แค่ก!” นินจาคนนั้นงอตัวและกระอักเลือดออกจากปาก“โกเซน ชิโยะ…” ยามาโมโตะที่ 78 กำหมัดจนข้อมือลั่น“ท่านยามาโมโตะ โปรดใจเย็นก่อน…” แม้ว่านินจาคนนั้นจะบาดเจ็บมาก แต่เขายังต้องระงับความโกรธของยามาโมโตะ“ฮึ่ม ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกมันทั้งสองคนไป” ยามาโมโตะขมวดคิ้วและน˺าเสียงของเขาเต็
