บางทีอู๋ซิ่นอาจกำลังคิดถึงฉันอยู่ก็ได้”“นาย นาย!” เหลียวชาชาถูกสกิลหน้าด้านของฉินเฉาทำเอาพูดไม่ออก “นายนี่มัน คนหน้าไม่อายอันดับ 1 ของโลก”“โธ่เอ๊ย…ชาชาน้อย…” ฉินเฉาจู่ๆ ก็แสดงท่าทางเสียใจอย่างมากดวงตาของเขากลายเป็นบ่อน˺าลึก รัดหัวใจเหลียวชาชาแน่น“ได้ยินคำที่เธอพูด…ฉันเสียใจมากกกก…ชาชาน้อย เมื่อเธออยู่ในอันตราย ฉันก็เข้าไปช่วยเธอ และแม้แต่สละชีวิตให้…แต่ทำไม ทำไมเธอถึงไม่ดูแลฉันให้ดีกว่านี้หน่อย…ธะ เธอเกลียดฉันมากเลยเหรอ…?”เมื่อเห็นท่าทางเศร้าเสียใจของฉินเฉา เหลียวชาชารู้สึกราวกับหัวใจแตกเป็นเสี่ยงๆ เธอตระหนกและรีบวิ่งเข้าไปกอดเอวฉินเฉา และพูดอย่างนุ่มนวลว่า“ฉินเฉา อย่าเสียใจเลยนะ ฉัน ฉันแคร์นายมากเลยนะ”“ถ้าอย่างนั้น…เธอจะช่วยอะไรฉันหน่อยได้มั้ย…” ฉินเฉามองลึกเข้าไปในตาที่แทบจะหลอมละลายของเหลียวชาชา“ฉันจะช่วย…” เหลียวชาชารู้สึกว่าตอนนี้ เวลานี้มีแค่เธอกับฉินเฉา และเธอพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว ตราบเท่าที่เธอสามารถอยู่ด้วยกันกับชายคนนี้ เธอจะทำทุกสิ่งตามที่เขาขอ….“แฮ่ม เธอจะช่วยฉันถือถุงได้มั้ย? ถุงนี้ใหญ่ไปแล้ว นี่มันไม่ถูกต้องเลยที่จะให้นายใหญ่อย่างฉันมาถือมัน”“หือ?” เหลียวชาชาเบิกตากว้าง มองมาที่เขาอย่างโง่งม“ฉินเฉา!” จากด้านข้าง หยูลู่ผู้ที่เริ่มจะรู้สึกเสียใจ จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา เธอยื่นมือออกมาและจับหูฉินเฉา “นายรู้จักแต่รังแกชาชา ให้ฉันบอกนาย นายต้องถือทุกสิ่งด้วยตัวเอง และอย่าพยายา
