เมื่อฉินเฉาเริ่ มสิงนี้ เขายังคงตื่นตัว แต่ช่วงกลาง เขาเริ ่ ่ มผ่อนคลาย และสูญเสียการควบคุมโซ่ของเขา เมื่อทั้ งสองปีนขึ ้ นมาถึงจุดสุดยอด เป็นครั้ งที่สาม มือของชิโยะจู่ๆ ก็เป็นอิสระจากโซ่ หลังจากดิ้ นรนจับมีด สั ้ นด้วยมือของเธอ หรือบางทีอาจเป็นคุไน เธอก็แทงเข้าที่คอของฉิน เฉาอย่างโหดเหี้ยม “เดรัจฉาน ไปลงนรกซะ!” ตาชิโยะเป็นประกาย เมื่อคุไนของเธอตัดผ่านอากาศแทงเข้าที่คอ ของฉินเฉา แต่จากนั ้ นตาของเธอก็เปลี่ยนไป พวกมันเต็มไปด้วยความ หวาดกลัวและสิ ้ นหวัง เพราะว่าเมื่อปลายคุไนของเธอแทงเข้าที่คอฉิน เฉา มันมีแค่เสียงเหล็กกระทบกัน หลังจากนั้ น ก็มีประกายสีแดงแวบ ออกมา เธอเห็นคุไนของเธอหักเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งตกลงกับพื้น พระเจ้า! ร่างกายนี่มันอะไรกัน? แม้แต่อาวุธมีคมอย่างคุไนก็ไม่ สามารถสร้างรอยขีดข่วนได้ ผิวหนังก็ยังแทงไม่เข้า! อย่าบอกฉันนะว่า ผิวของเขาสร้างมาจากเหล็ก!? “ทําไม ทําไม…” “ผู้หญิง มีความแข็งแรงแค่นิดหน่อย” ฉินเฉายังคงกระหน�าชิโยะ ต่อ “ยิ่ งกว่านั ้ น ฉันไม่ใช่เดรัจฉาน ฉันคือฉินเฉา….” ไม่นาน ดวงตาของชิโยะก็เสียความอดทน และมือของเธอวางไว้ที่ ไหล่ของฉินเฉา…. ในที่สุดฉินเฉาก็หยุดรุกราน ร่างของชิโยะตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อ ราวกับเธอเพิ่ งขึ ้ นจากสระ และร่างของเธอไม่มีแรงเหลือแล้ว ยกเว้นตาของเธอที่ยังเต็มไป ด้วยจิตสังหาร จ้องมาที่ฉินเฉาอย่างดุร้าย “ไอ้เดรัจฉาน…ไม่นาน หรือหลังจากน
