ี้ ฉันจะมาฆ่านาย….” “เธอไม่มีโอกาสหรอก” ฉินเฉาใส่เสื้อผ้าและยืนขึ้ น พร้อมด้วย สายตาที่ต่างออกไป เขายื่นมือออกไปในอากาศ และคว้าเข้าที่คอชิโยะ ด้วยพลังความคิด คุโนะอิจิคนนั้ นหายใจไม่ออก และหน้าแดงก�า แต่ไม่มีร่องรอยความกลัวในแววตา ปากของเธอยังคงพูดบางคํา “แม้ว่าฉันจะตาย…ฉัน…ก็จะไม่ปล่อยนายไป…” อากาศในปอด ของเธอเริ่ มเหลือน้อยลงทุกที พลังชีวิตของเธอเริ่ มอ่อนลง และสติของ เธอเริ่ มไม่ชัดเจน แต่ทันใดนั้ นร่างของฉินเฉาก็สั่ น และเขารีบทําลายจิตสังหารที่ หนาแน่นของเขาไป พระเจ้า นี่ฉันกําลังทําอะไร? หลังจากข่มเหงเธอ ฉันยังจะฆ่าปิด ปากเธออีก? ถ้าฉันทําอย่างนั ้ น มันจะต่างอะไรกันระหว่างฉันกับพวกคนชั่ วคน อื่น? เขาปล่อยเธอ และถอยหลังสองก้าวอย่างสับสน หลังจากแทบจะ ถูกฉินเฉาฆ่า ชิโยะก็ไอออกมาเป็นเวลานาน เหงื่อเย็นๆ ไหลอาบหลังเธอ และร่างของเธอสั่ นสะท้าน รู้สึกถึง อากาศที่เย็นเยียบ ซึ่งทะลุสู่ใจเธอโดยตรง เขาแค่อยากจะฝึกตนเส้นทางปีศาจ แต่ไม่ได้ต้องการเป็นปีศาจที่ รู้จักแต่ฆ่าและข่มขืน ฉินเฉาคํารามออกมาเสียงดังสองครั ้ ง บังคับกดจิต ชั่ วร้ายของเขาลง เขาถูกกระตุ้นให้อยากจะฉีกสาวงามที่ขาวราวหิมะตรงหน้าเขา แรงกระตุ้นนี้เหมือนกับหญิงสาวที่ยั่ วยวนที่ไม่ทําอะไรนอกจากกระซิบ คําหวานในหูของเขา ความปรารถนาที่ยิ่ งกลายเป็นมากขึ้ น และมากขึ ้น ในที่สุดฉินเฉาก็ กัดริมฝีปากตัวเองอย่างโหดร้ายจนกระทั่ งเลือด
