ไหลออกมาเพื่อสงบสติ ตัวเอง “มาสิ ฆ่าฉันสิ” หลังจากหายใจได้แล้ว ชิโยะก็มองมาที่ฉินเฉา อย่างเย็นชา “ถ้านายไม่ฆ่าฉัน ฉันจะฆ่านาย!” “ฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกัน!” ในที่สุดฉินเฉาก็ตั้ งตัวได้ หายใจ อย่างหนัก และจุดบุหรี่ให้ตัวเอง เขาพ่นควันออกมา ขณะที่สูบบุหรี่ ฉินเฉาก็พูด “ฉันอยากจะเห็นเหมือนกัน เธอจะฆ่า ฉันยังไง” พร้อมกันนั ้ นเขาก็พ่นควันออกมาเป็นวง “วันนี้ฉันจะกลับไปก่อน สําหรับการขายหน้าในวันนี้ ฉันจะเอา กลับมาคืนนายแน่!” หลังจากเก็บกดมาเป็นเวลานาน ชิโยะก็ระบาย ความโกรธออกมา เส้นความโกรธของเธอขาดออก และหน้าอกของเธอ สั่ น “เธออยากจะขึ ้ นฉันอีกครั ้ งเหรอ?” ฉินเฉายื่นมือออกไป และเรียก โซ่กลับมา ชิโยะพลันตกลงพื้น นอนอยู่บนเสื้อผ้าที่ขาดกระจาย ตอนนี้ชิโยะไม่มีแรงเหลือ เธอทําได้แค่นอนอย่างว่าง่าย ท่าทาง สับสนของเธอ เปิดตาให้กับฉินเฉา การยั่ วใจแบบนี้สามารถจัดการกับ ฉินเฉาถึงตายได้ แต่ฉินเฉาเบื่อแล้ว เขามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อข่มเหงญี่ปุ่นน้อยนางนี้ “เป็นนินจาสนุกนักเหรอ?” ฉินเฉานั่ งลงสูบบุหรี่ข้างเธอ และถาม “ไม่ใช่เรื่องของนาย!” คําพูดของชิโยะเต็มไปด้วยความเหน็ด เหนื่อย เมื่อกี้นี้ฉินเฉาราวกับสัตว์ป่า พาเธอปีนขึ้ นสู่จุดสุดยอดจนหมด แรง ยิ่ งกว่านั ้ น เขายังทิ ้ งรอยแผลไว้ให้เธอมากมาย บาดแผลพวกนี้ ผลาญพลังของเธอ “ฉันจริงจังนะ อยากจะรู้จริงๆ” ฉินเฉายังสูบบุหรี่ต่อไป ขณะที่ตา จับจ้องไปที่ร่างเ
