ปลือยเปล่าของชิโยะ “นินจาของพวกเธอก็ดี แต่ว่ามัน ไม่น่าประทับใจเท่าไหร่ อยากจะแก้แค้น แต่วิชาของพวกเธอมันไม่มี อะไรเลย ฉันคิดว่านี่ก็เกินไปหน่อย” “คนจีน อย่าอวดดีนัก!” ชิโยะขมวดคิ้ ว และพูดด้วยความโกรธ “พลังของนินจาของพวกเราไม่ใช่สิงที่นายจะจินตนาการได้! ฉันเป็นแค่ ่ เกะนินตัวเล็กๆ แต่เหนือกว่าฉัน ยังมีจูนิน และโจนิน! แต่ละคนสามารถ เอาชีวิตนายได้อย่างง่ายดาย!” “โอ้? งั ้ น ทําไมเธอไม่เรียกพวกนั้ นมาล่ะ?” ฉินเฉายักไหล่อย่างไม่ ใส่ใจ “ฉันก็สนใจในการฆ่านินจาอยู่เหมือนกัน” “ฮึ่ม ฉันไม่ต้องการให้พวกเขามาที่นี่!” ชิโยะพูดอย่างเย็นชา “ชีวิต ของนายเป็นของฉัน ฉันจะไปฝึกเพื่อกลายเป็นจูนิน และจากนั้ นจะ กลับมาเอาชีวิตนายด้วยตัวเอง!” “งั ้ นบอกฉันหน่อย จูนิน กับ โจนิน พวกเขาหน้าตาเป็นยังไง?” ฉิน เฉาลืมที่จะสูบบุหรี่ และถามต่อ “ฮึ่ม นายจะรู้เมื่อฉันกลับมาเอาชีวิตนาย!” ชิโยะยังคงดื้อเหมือน ก่อน “คนเลวก็ยังเป็นคนเลว นายก็แค่บังคับขึ้นขี่ฉันไปหลายครั้ ง นาย ทําได้แค่เข้ามาในร่างของฉัน แต่ไม่สามารถเข้ามาในวิญญาณของฉัน ได้!” “สาวน้อย ทําไมเธอดื้ออย่างนี้!” ฉินเฉาเดาะลิ ้ น และจากนั ้ นก็พูด “ดีมาก ฉันจะไม่ถามเธอเรื่ององค์กรมังกรดํา แต่เธอต้องตอบคําถาม อื่นของฉัน ตกลงนะ?” “ฮึ่ม!” ชิโยะหันหน้าหนี “คําถามอะไรที่นายถาม ฉันไม่ตอบ หรอก” “เหอะ เธอมันยัยเด็กดื้อ!” ฉินเฉาเริ่ มโกรธ ยื่นมือออกไปและตบ เข้าที่ก
