“ใช้วันหยุดอยู่กับบ้าน น่าเบื่อ!”บ้านเหลียว เหลียวชาชานั่งอยู่บนโซฟา มือกำลังถือจอย PS3พร้อมกับตะโกนเสียงดังหนวกหูเมื่อเธอไปผจญภัยในร่างวิญญาณในยมโลก หนึ่งสัปดาห์ได้ผ่านไประหว่างสัปดาห์นี้ สามารถพูดได้ว่า ฉินเฉาได้พัก ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นพวกเขาต่างทำกิจกรรมของแต่ละคน หยุดแผนการลักพาตัวเหลียวชาชาของพวกเขาไม่ใช่เพราะพวกเขามีเหตุผลอื่น พวกเขาแค่หวาดกลัวบอดี้การ์ดลึกลับที่อยู่ข้างเหลียวชาชา ฉินเฉาแต่ฉินเฉาก็ไม่ได้ลดการระวังลง เขารู้สึกว่านี่คือความสงบก่อนสึนามิมา วินาทีถัดมา เสียงคำรามก็จะดังออกมาอีก“ชาชาน้อย ไม่ใช่ว่าเธอเกลียดการไปโรงเรียนไม่ใช่เหรอ? ทำไมแค่วันหยุดแค่วันเดียว เธอก็เบื่อแล้ว?”ฉินเฉายิ้มขณะที่เขากำลังควบคุมตัวละครบนหน้าจอผ่านจอย เตะตัวละครของเหลียวชาชาไปหลายสิบครั้ง และทำให้มัน KO“อ๊าาา!” เหลียวชาชาตะโกนออกมาอีกครั้ง “ไม่ใช่เพราะนายทำให้ฉันเป็นบ้าอยู่ที่บ้านหรือไง! ดูสิ นายไม่ปล่อยให้ฉันเล่นแม้แต่เกม!”“ไม่ใช่ว่าฉันไม่ให้เธอเล่น แต่เธอมันโง่เกินไป”ฉินเฉาลูบผมเหลียวชาชา ขณะที่อีกฝั่งพยายามปัดมือเขาออก“เด็กผู้หญิงต้องเล่นพวกกระโดดเชือกสิ ไม่ใช่เล่นเกมต่อสู้พวกนี้ มันไม่เหมือนผู้หญิง”“เหอะ!” เหลียวชาชาเตะขาฉินเฉาด้วยเท้าของเธอ แต่รู้สึกเหมือนกับเตะแผ่นเหล็ก ทำให้เธอต้องกัดฟันด้วยความเจ็บปวด“นาย คุณหนูคนนี้โดนนายแกล้งตลอด!”“จะเป็นไปได้ยังไง!” ฉินเฉาหัวเราะ ลูบจมูกแล้วพูด
