“ฉันสุภาพเสมอกับสาวสวย!”“ฮึ่ม! นายสุภาพแต่กับพี่ลู่ลู่” เหลียวชาชาบุ้ยปาก และพูดอย่างไม่มีความสุข “ที่จริง ที่จริงแล้ว ผู้อื่นก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน…”พร้อมกันนั้น เธอก็ดึงแขนเสื้อลงอย่างอายๆ และส่งท่าทางยั่วยวนไปที่ฉินเฉา“สวรรค์ ฆ่าฉันเถอะ!” ฉินเฉาจู่ๆ ก็ร้องออกมาอย่างสุดแสนจะเศร้าใจ “ท่านซาตานโปรดรับยัยเด็กนี่คืนไปด้วยเถอะ! อย่าบอกฉันนะว่าเมื่อฉันไปช่วยวิญญาณของเธอ ฉันลืมเอาหัวเธอกลับมาด้วย!”“ฉินเฉา ฉันจะตีนาย!” เหลียวชาชากระโดดขึ้นมาอย่างโกรธๆและทิ้งตัวลงบนร่างฉินเฉา ใช้วิชาขาเกี่ยวไว้รอบเอวเขา อ้าปากและกัดเข้าที่ไหล่ของเขาขาของเด็กสาวยิ่งนานยิ่งเกี่ยวแน่นขึ้น ทันใดนั้นฉินเฉาก็รู้สึกโกรธขึ้นมา และตบเข้าที่ก้นงอนๆ ของเธอ และรีบพูด“รีบลงไป ถ้าพี่ลู่ลู่ของเธอเห็นเราเข้า เราตายแน่!”“นายกลัวอะไร…พี่ลู่ลู่ออกไปซื้อของที่ตลาด และคงยังไม่กลับมาตอนนี้” เหลียวชาชามองทะลุชายคนนี้ เธอกอดแขนฉินเฉา ค่อยๆ ถูร่างของเธอไปกับร่างของเขา ปากของเธอหายใจอย่างหนักหน่วงด้วยความรักใคร่ และพูดอย่างอายๆ ว่า “นอกจากนี้ ถ้านายไม่พูด…ผู้อื่นจะเป็นผู้หญิงของนาย….”“อะไร เมื่อไหร่ที่พ่อเธอคนนี้พูดคำพูดเสียสติแบบนี้!”“นาย! นายต้องไม่ปฏิเสธสิ!” เมื่อได้ยินคำพูดไม่รับผิดชอบของฉินเฉา เหลียวชาชาก็เหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง รีบดึงหูของฉินเฉาทั้งสองข้างและตะโกน “ครั้งล่าสุดที่เราอยู่ในเมืองเต็มสุข นายพูดเองกับเจ้าอ้วนนั่
