น! พระเจ้าที่ยิ่งใหญ่ จะไม่พูด ถ้าเขาไม่คิดจะรักษา!”“เอิ่ม…ตอนนั้น สถานการณ์มันบังคับ…” ฉินเฉาตบก้นงอนๆ สองครั้งเบาๆ “เธอจะมาล่วงเกินฉันเพราะแบบนั้นไม่ได้ ฉันมีแฟนแล้ว ฉันทิ้งเธอไม่ได้”“ฮึ่ม! ผู้รักษาประตูก็ทำประตูได้!” อารมณ์ของคุณหนูเหลียวชาชาลุกพรึบ และพูด “ไม่ใช่ว่าเธอเป็นแค่ลูกสาวคนที่สองของตระกูลซูหรอกเหรอ? ฉันไม่เชื่อว่าทั้งรูปโฉมและสมบัติ ฉัน เหลียวชาชาจะแพ้เธอ!”“หน้าอกเธอเล็กกว่านะ…” ฉินเฉาพูดออกมา“อ๊ากกก! ฉันจะตีนาย! ไม่! ฉันต้องบอกพี่ลู่ลู่ เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ ฉันจะกินมะละกอ!”“มันขาดแคลนมาตั้งแต่เกิดแล้ว….แม้ว่าเธอจะหาอะไรมาเสริมมันก็สายไปแล้ว เธอไม่คิดงั้นเหรอ….”“ฉินเฉา เอาปืนมาให้ฉัน ฉันจะฆ่าตัวตายพร้อมกันกับนาย…”ขณะที่ทั้งสองคนกำลังหยอกกัน โทรศัพท์ในห้องทันใดนั้นก็ดังขึ้นเป็นโทรศัพท์แบบเก่าโบราณ หูฟังของมันทำมาจากหินอ่อนเกรดสูงปุ่มกดก็ฝังเพชร“หยุดเล่นได้แล้ว รีบไปรับโทรศัพท์!” ฉินเฉารีบตีก้นสาวน้อยปล่อยเธอลง“ไม่ ฉันอยากให้นายอุ้มฉันไป!” ไม่คิดว่าสาวน้อยจะทำตัวเอาแต่ใจ ฉินเฉาหมดหนทาง และอุ้มเธอเดินไปหาโทรศัพท์โทรศัพท์ในบ้านนี้มีไว้แจ้งเหตุฉุกเฉินให้กับเจ้าบ้านเหลียว แต่เมื่อไม่มีเหลียวตงไค และหยูลู่อยู่ในจังหวะนี้ โทรศัพท์จึงต้องรับด้วยคุณหนูใหญ่ของบ้าน เหลียวชาชา“สวัสดี ฉันเหลียวชาชา ใครพูดคะ?” ปกติ คุณหนูคนนี้ก็เอาแต่ใจอยู่แล้ว แต่ต่อหน้าคนอื่น เธอยังคงรักษาท่าทางที
