“จงซัง หน้าคุณดูน่าเกลียดนะ”เมืองตงชวน ร้านอาหารญี่ปุ่นระดับสูง ห้องทานอาหารที่ปลูกสวนไผ่ต้นเล็กๆ ไว้ ห้อง VIP สไตล์ญี่ปุ่นหลายห้องถูกสร้างไว้สองฟากหนึ่งในห้องเหล่านั้น จงเหลียงกัวสีหน้ามืดครึ้มนั่งอยู่ข้างในพร้อมกับกำลังจิบสาเก ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา เป็นชายญี่ปุ่นไว้หนวดในชุดประจำชาติญี่ปุ่นท่อนบนสีขาวท่อนล่างสีดำข้างๆ เขา มีหญิงสาวในชุดกิโมโนพร้อมแต่งหน้าแบบเกอิชาอย่างงดงาม คอยรินสาเกให้กับพวกเขาทั้งสองคนนอกห้อง มีบ่อน˺าเล็กๆ ซึ่งข้างบนบ่อน˺ามีท่อไม้ไผ่คอยกระดกไปตามน˺าที่ไหลผ่าน ส่งเสียงป๊อกแป๊กออกมาคนที่กำลังถามคือชายญี่ปุ่น ดูเผินๆ เหมือนเขากำลังแสดงความสนใจ แต่ลึกลงไปในดวงตาของเขา จริงๆ แล้วเขาแสดงสิ่งที่ต่างออกไป“คุณยามาโมโตะ…” ในจิตใจของจงเหลียงกัวนั้นเจ็บปวดอย่างรุนแรง กลืนสาเกที่อยู่ในจอกลงท้องไปจอกแล้วจอกเล่า “นี่เป็นเรื่องของธุรกิจ ถ้าผมพูดไป ผมกลัวว่าคุณยามาโมโตะจะหัวเราะ”“จงซังเห็นผมเป็นคนนอกอย่างงั้นเหรอ” ยามาโมโตะคนนั้นพูดโบกมือ เกอิชาที่อยู่ข้างๆ รีบคำนับ ก้มเอวและขยับถอยออกไป“เราเป็นเพื่อนกัน อย่าพูดเหมือนกับผมเป็นคนนอก” ยามาโมโตะหยิบขวดสาเกและรินใส่จอกให้จงเหลียงกัวด้วยตัวเอง จงเหลียงกัวคนนั้นก็ประจบ มือที่กำลังถือจอกก็ยื่นออกมาพร้อมพูดขอบคุณซ˺าไปซ˺ามา“คุณยามาโมโตะ คุณช่างเป็นคนดีจริงๆ” จงเหลียงกัวพูดอย่างเกรงใจ และหยิบสาเกมารินให้เขากลับ “คุณดูแลธุรกิจขนาด
