“เต๋าไปแล้ว ลูกสาวก็ไปแล้ว ฉันเสียใจ และรู้ว่าคุณก็เสียใจ” หญิงสาวลูบน˺าตาของเธอ และพูด “แต่ทำไมคุณและครอบครัวของคุณถึงอยากจะทำให้ชีวิตม่ายของฉันมันยากด้วย? ถึงยังไง ฉันก็เป็นลูกสะใภ้ของครอบครัวคุณ”“เหอะ!” ยายแก่ตะโกนออกมา “ฉันไม่มีสะใภ้แบบแก อย่าทึกทักเอาเอง! จะบอกให้ นี่คือบ้านของเต๋า คือบ้านของครอบครัวเรา! ถ้ายังมีหน้าเหลือล่ะก็ รีบออกไปจากที่นี่ได้แล้ว! ไม่อย่างนั้น อย่ามาโทษยายแก่คนนี้ว่าเสียมารยาทไม่ได้ ที่เมื่อถึงตอนนั้น จะไปด่าแกว่ายัยตัวซวยหน้าไม่อายที่ที่ทำงานของแก!”“แม่ รักษาเกียรติตัวเองหน่อย” หญิงสาวรู้สึกเหนื่อย เธอรู้สึกว่าวันนี้น˺าตาของเธอแห้งไปแล้ว และน˺าเสียงของเธอก็แหบแห้ง“อย่ามาเหลวไหล! จะบอกให้ ถ้าแกไม่ออกไปวันนี้ ฉันก็จะไม่จบกับแก!” สะใภ้อีกคนทันใดนั้นก็ตะโกนออกมา ชี้ไปที่หญิงสาวพร้อมตะคอกออกมาไม่หยุดหญิงสาวคนนั้นไม่รู้ว่าจะป้องกันตัวเองยังไง ทำได้แค่นั่งอยู่บนโซฟา กอดตุ๊กตา และเช็ดน˺าตา“ย่า ลุง อย่าทะเลาะกัน….” หลี่เสี่ยวอ้ายร้องออกมา เมื่อเห็นคนในครอบครัวทะเลาะกันด้วยเรื่องเศร้าใจที่สุด “อย่าทะเลาะกัน เบบี้เจ็บ…”“เบบี้ พ่อหนูตายแล้วเหรอ?” จากที่พวกเขาพูด ฉินเฉาก็พบเงื่อนงำบางอย่าง และถามโลลิน้อย“เอ่อ เมื่อสองเดือนก่อน พ่อไปทำธุรกิจในเมือง แต่ภายใต้ฝนตกหนัก รถเกิดอุบัติเหตุ แล้วพ่อก็ตาย…”เมื่อพูดถึงเรื่องเจ็บปวดแบบนี้ หลี่เสี่ยวอ้ายยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก“ตอ
