นนี้เบบี้ก็ไปแล้ว ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนแม่ ฮือๆ …ย่า…อย่าทะเลาะกันอีกเลย…”ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องไห้ของหลี่เสี่ยวอ้าย สะใภ้คนนั้นยิ่งตะโกนอย่างชั่วร้ายขึ้นไปอีก ดูเหมือนว่าถ้าพวกเขาไม่สามารถไล่แม่ของหลี่เสี่ยวอ้ายออกไปได้ พวกเขาก็จะไม่ยอมแพ้“แม่แกเถอะ เสียงดังพวกนี้ทำให้พ่อเอ็งคนนี้ปวดหัว” ฉินเฉาไม่สามารถทนฟังเรื่องพวกนี้ได้อีก เขามองไปที่แจกันฝั่งตรงข้าม และโบกมือเพล้ง! แจกันจู่ๆ ก็ตกลงมาบนพื้นและกลายเป็นซากคนในห้องสะดุ้ง และหยุดทะเลาะกัน“พี่ชาย…แจกันโบราณอันนั้นแพงมากเลยนะ…” หลี่เสี่ยวอ้ายมองไปที่ฉินเฉาอย่างล˺าลึก“แฮ่ม อย่างน้อย ตอนนี้พวกเขาก็เงียบ” ฉินเฉาลูบจมูกอย่างขลาดๆ“ยัยร่าน แกทำให้ห้องกลายเป็นชั่วร้ายแล้ว แกออกไปจากที่นี่ซะดีกว่า!” ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาและเงื้อมือขึ้นเพื่อจะตบหญิงสาว“แม่!” หลี่เสี่ยวอ้ายต้องการหยุดลุงของเธอ แต่เธอสัมผัสอะไรไม่ได้เลย“บัดซบเอ๊ย ไอ้เวรนี่!” ฉินเฉาโบกมือ ชายหนุ่มก็ถูกโยนออกไปจากแม่ของเบบี้ และชนเข้ากับกำแพงข้างหลังเขา ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด“โอ๊ย โอ๊ย…เจ็บ…แก แกมันเป็นปีศาจ!”“ต้าไห่ คุณเป็นอะไรมั้ย?” ครอบครัวของสามีพากันแตกตื่น และเข้าไปล้อมเขา พวกเขารู้สึกกลัวอย่างหนัก“เต๋า…คุณเป็นคนปกป้องฉันใช่มั้ย…” หญิงสาวตาแดง คิดว่าวิญญาณสามีเธอปรากฏขึ้น“ผู้ชายที่ตีผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชาย” ฉินเฉายกนิ้วกลางให้ชายหนุ่มคนนั้นจู่ๆ เขาก็คิดได้บางอย่าง หันหัวไป และ
