พูดกับหลี่“หน้าตาย ช่วยฉันหน่อย เบิกเนตรให้พวกนี้ที ให้เบบี้พูดกับพวกเขา”“ไม่ มันผิดกฎ” หลี่ส่ายหัว ปฏิเสธคำขอของเขา“ลุงหลี่ ได้โปรด…” โลลิน้อยวิ่งเข้าไปกอดขาหลี่ และน˺าตาไหล“ให้เบบี้พูดกับแม่หน่อย ได้โปรด…ฮือๆ ๆ …”หลี่คิ้วกระตุก เขาทันใดนั้นก็หยิบใบไม้ออกมา และหันหัวไปด้านข้าง ปล่อยให้ใบไม้ตกลงพื้น“ข้าจะไม่บอกเจ้าว่า ถ้าเจ้าเอาใบไม้พวกนี้ไปถูกับตาของใคร คนคนนั้นจะสามารถเบิกเนตรได้”“เฮ้ นายไม่ได้พูดอะไร ฉันแค่เดาเอาเอง” ฉินเฉายิ้มและหยิบเอาใบไม้จากพื้น เขารู้ว่าหลี่เป็นพวกหัวดื้อ ครั้งก่อน เขายกเว้นให้กับหยูลู่เพราะเขาต้องการตอบแทนที่ฉินเฉาช่วยชีวิตเขาไว้แต่ตอนนี้ หลังจากที่เป็นเพื่อนเขาไปที่เมืองเต็มสุข หนี้ของเขาก็จ่ายไปหมดแล้วนอกแข็ง ในอ่อน ฉินเฉาประเมินหลี่ได้ถูกต้องฉินเฉาเดินถือใบไม้ไปหาทุกคน คนแรก เขาคุกเข่าลงที่โซฟา เพื่อช่วยเบิกเนตรให้หญิงสาวก่อน“ใคร คุณเป็นใคร?” จู่ๆ เมื่อเห็นคนตรงหน้าเธอ หญิงสาวกระโดดขึ้นด้วยความกลัว แต่หลังจากงั้น เมื่อเห็นหลี่เสี่ยวอ้ายยืนอยู่ที่ด้านข้างน˺าตาทันใดนั้นก็ไหลอาบหน้าของเธอ“เบบี้! เบบี้ หนูกลับมาแล้ว…แม่คิดถึงลูก มาให้แม่กอดหน่อย…”“ยัยร่าน เสียสติไปแล้วหรือไง?” ลุงของหลี่เสี่ยวอ้าย ย่า และคนอื่นๆ ทันใดนั้นก็ด่าออกมาอีกครั้ง ฉินเฉาเดินไปเบิกเนตรให้ทีละคน“แกเป็นใคร?” ครอบครัวของสามีตกใจ แต่หลังจากเห็นเบบี้หลานสาวยืนอยู่กับหญิงสาว พวกเขาทุกคนต่
