างพากันประหลาดใจ“เบบี้?”ปู่กับย่ารักหลานสาวของพวกเขามาก ไม่นาน พวกเขาก็พากันเช็ดน˺าตา และเดินเข้าไป หวังจะกอดหลานสาวของพวกเขา ยายแก่ยื่นมือออกไป แต่ไม่ได้ผลลัพธ์อะไรเลย“เบบี้ ทำไมย่าแตะหนูไม่ได้…ให้ย่ากอดหนูหน่อย…”ยายแก่เอ่ยออกมาอย่างเศร้าใจมาก เมื่อเห็นสิ่งนี้ ฉินเฉาทำได้แค่ถอนใจ“ไม่ต้องพยายามแล้ว หลี่เสี่ยวอ้ายตายไปแล้ว ตอนนี้เธอเป็นแค่วิญญาณ”“แกกำลังพูดเหลวไหล!” ยายแก่พุ่งเข้ามา ต้องการจับคอเสื้อฉินเฉา แต่คว้าได้แค่อากาศ ยายแก่กลัวมาก เธอถอยกลับไปด้วยไปหน้าขาวปานกระดาษ“อย่างที่พวกนายคิดนั่นแหละ ฉันก็เป็นวิญญาณ” ฉินเฉายักไหล่“เอาจริงๆ นะ ถ้าไม่ใช่เพราะเบบี้อยากจะมาเจอแม่ล่ะก็ ฉันก็ขี้เกียจจะมายุ่งกับครอบครัวพังๆ ของพวกนาย”“แม่ ย่า อย่าทะเลาะกันนะ ตกลงนะ…” หลี่เสี่ยวอ้ายร้องออกมา“ถ้าพวกแม่ทะเลาะกัน เบบี้จะรู้สึกเสียใจ…”“เบบี้เด็กดี…แม่จะไม่ทะเลาะกับพวกเขา…” หญิงสาวร้องออกมาร่างของเธอกระตุก พยายามจะกอดลูกสาวของเธอ แต่ทำไม่ได้ “แม่จะออกไปให้ไกลจากที่นี่ ตราบเท่าที่เบบี้มีความสุข แม่ก็มีความสุข”“ฮึ อย่างนั้นก็ดี” ชายหนุ่มพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา“ไอ้เวร!” ฉินเฉาไม่ทนอีกต่อไป เขายื่นมือออกไป และจับเข้าที่คอของต้าไห่ผ่านอากาศที่ว่างเปล่า“อือ อือ…” หน้าของต้าไห่แดงก˹า หายใจไม่ออก ตราบเท่าที่ฉินเฉาบีบมือ คอเขาจะหักอย่างโหดร้าย“ต้าไห่ ต้าไห่ แกเป็นอะไร?” สองเฒ่ากับหญิงสาวอีกคนหวาดกลัวพวกเขา
