หยูลู่ที่เหนื่อยอย่างมากโดยเฉพาะเย็นวานนี้ เธอได้เฝ้าแท่นบูชาอยู่ตลอด และพบว่าไฟจู่ๆ ก็วูบดับไป ทำให้หัวใจของเธอเป็นห่วงอย่างไร้จุดสิ้นสุด จนกระทั่งไฟกลับมาติดอีกครั้ง ลุกโชนสว่างขึ้น และสว่างขึ้นหัวใจของหยูลู่จึงได้กลับมาผ่อนคลายอีกครั้ง และความเหนื่อยก็ได้พุ่งเข้าสู่จิตใจเธอจนในที่สุด เธอก็ทนไม่ไหวและหลับไป หยูลู่นั่งอยู่บนโซฟาและกอดฉินเฉา ซึ่งทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ปล่อยให้ความง่วงเข้าเล่นงานจนหลับลึกไปในความฝันของเธอ หยูลู่รู้สึกว่ามีบางคนมาลูบหน้าเธออย่างอ่อนโยน มันทำให้เกิดความรู้สึกคุ้นเคยราวกับเป็นฉินเฉา“ฉินเฉา?” ไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานเท่าไหร่ จนในที่สุดเธอก็ลืมตาขึ้น มองไปด้านข้าง และพบว่าตาของฉินเฉายังคงหลับอยู่ บนปากแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจในตัวเองอย่างบางเบา“เขายังไม่กลับมา…” หยูลู่นอนอย่างอ่อนแรงลงบนโซฟา ตาของเธอเหมือนจะมีน˺าคลออยู่“อืม…” ในเวลานี้เอง เหลียวชาชาที่กำลังนอนอยู่บนโซฟา ทันใดนั้นก็ส่งเสียงออกมา หยูลู่ราวกับถูกไฟช๊อต กระเด้งออกจากโซฟา พุ่งไปที่ด้านข้างเหลียวชาชา และจับมือเธอมันอุ่น!หยูลู่ปิดปากด้วยความตกใจ น˺าตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่“พะ…พี่ลู่ลู่…” เหลียวชาชาเหมือนแรงจะฟื้นคืนมาหน่อย นวดขมับของเธอ ขณะที่ลุกขึ้นนั่ง เมื่อเห็นหยูลู่กำลังนั่งอยู่ที่ด้านข้างของเธอ กำลังร้องไห้ ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกอบอุ่นข้างในหัวใจ“พี่ลู่ลู่ พี่ร้องไห้ทำไม?”“ไม่เป็นไร ชาชา พ
