ี่ไม่เป็นไร” หยูลู่กอดเหลียวชาชา “ดีแล้วที่เธอกลับมา ดีแล้ว”“พี่ลู่ลู่…” เมื่อนึกถึงประสบการณ์การเป็นวิญญาณเมื่อคืน เหลียวชาชาอดไม่ได้จนต้องร้องไห้ออกมาพร้อมกับหยูลู่“ไม่เป็นไร ชาชาเด็กดี ไม่ร้องนะ” เมื่อเห็นเหลียวชาชาร้องไห้ หยูลู่รีบเช็ดน˺าตาให้เธอ “ดีแล้วที่เธอกลับมา เธอกับฉินเฉาพากันไปตั้งแต่เมื่อเย็นวาน เธอต้องหิวแล้วแน่ๆ พี่จะไปหาอะไรมาให้กิน”หยูลู่เพิ่งจะลุกขึ้น แต่เหลียวชาชากลับจับมือเธอไว้“พี่ลู่ลู่…ฉิน ฉินเฉา เขา….”“ฉินเฉา? เขาเป็นอะไร?” ความคิดแรกของหยูลู่คือ ฉินเฉาเกิดอุบัติเหตุบางอย่าง หัวใจแตกตื่นด้วยความหวาดกลัว และเลือดหายไปจากใบหน้าของเธอ เธอจับมือเหลียวชาชาไว้ และถามด้วยความตระหนก “ใช่ ทำไมเขาถึงยังไม่ตื่นอีก? มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”“ไม่มีอะไร!” เหลียวชาชารีบอธิบาย “เขาไปจัดการเรื่องบางอย่างกับลุงหลี่ ไม่นานก็จะกลับมา เขาบอกให้เราดูแลร่างของเขาอยู่ที่นี่…”“เป็นอย่างนี้เองเหรอ…” หยูลู่ถอนใจยาวด้วยความโล่งอก “ชาชาเธอทำพี่กลัวแทบตาย”“ฮิฮิ….” ดวงตาสีดำของเหลียวชาชาก็กลอกไปมา และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แต่พี่ลู่ลู่ ฉินเฉา เจ้านั่นฝากคำพูดให้ฉันมาบอกพี่!”“เขาบอกว่าอะไร?” มองไปด้วยดวงตากลมโตที่มีน˺าคลออยู่ หยูลู่จึงถามออกมาอย่างจริงจัง“เขาบอกว่า พี่ลู่ลู่อย่าลวนลามร่างกายเขาในช่วงที่เขาไม่อยู่”“หือ!” ใบหน้าแต่เดิมที่เหมือนจะดีใจของหยูลู่ ทันใดนั้นก็กลายเป็นน่ากลัว “ใคร ใครล
